ای باد صبا بهر خدا بوی که داری

ای باد صبا بهر خدا بوی که داری
جانم بوی که داری ؟ حبیبم بوی که داری ؟
این بوی خوش از سلسله ی موی که داری
جانم موی که داری حبیبم موی که داری ؟
خرّم شده بستان ز تو ای باد بهاری
این خرّمی از روی که و موی که داری ؟
جانم جانم موی که داری ؟ حبیبم بوی که داری ؟
ای کاش بدانستمی ای آرزوی دل
تا خود تو به دل آرزوی روی که داری
تا خود تو به دل آرزوی روی که داری
ما روی دل از جمله جهان سوی تو داریم
تو روی تو روی دل ای قبله ی جان سوی که داری
جانم جانم سوی که داری ؟ حبیبم سوی که داری ؟
گردیده مویّد گردیده موید ز چه فکر تو پریشان
در سر مگر اندیشه ی گیسوی که داری ؟
ای عزیز ای در سر مگر اندیشه ی
گیسوی که داری ؟ که داری