از یک روز به آنطرف تر

از یک روز به آنطرف تر
به یقین تنهایی میرسی ...
و بر آورد می کنی کمیت آدم های دور و برت را که هرچه بیشتر باشند،
کیفیت تنهایی ات اعلی تر میشود ..

یقین تنهایی یعنی
بی کسی ات را در پستوی ذهنت پنهان میکنی تا مبادا احدی بویی ببرد که
پشت لبخند های شیک و تمیزت،
چه زهر خنده هایی خاک می خورند ...
که خوب میدانی
هیچ کس هنوز آنقدر غنی نشده تا
تو را از ذهنیت تنهایی ات،بیرون بکشد ....


"حمید رضا هندی"