تا آن هنگام که ستارگان می درخشند،

تا آن هنگام که ستارگان می درخشند،
جای نومیدی نیست؛
تا آن هنگام که شبها بر برگ ها شبنم می نشانند و آفتاب چهره ى صبح را زرین می کند، جای نومیدی نیست.
هرچند که سیل اشک بر گونه ها روان شود.
وقتی تو آه می کشی، بادها آه می کشند،
و زمستان غصه های خود را چون برف
بر گور برگ های پاییزی فرو می بارد.
اما زمین بار دیگر زنده می شود
و سرنوشتِ تو از کائنات جدا نیست،
پس همچنان در سیر و سفر باش
و اگر چندان شاد و سرخوش نیستی،
نومید و دل شکسته نیز مباش.

👤امیلی برونته