راه نجات ما تضرع نزد پروردگار متعال است.خب این تضرع،چطور

راه نجات ما تضرع نزد پروردگار متعال است.خب این تضرع،چطور وسیله نجات است؟ انسان های ضعیف هم گاهی ممکن است تضرع کنند نزد انسان های دیگر؛فرق این دو چیست؟ مهم این است که به این نکته توجه کنیم.تضرع در مقابل بندگان خدا برای این است که شما دل آن کس را که پیش او تضرع می کنید،نرم کنید؛ اما تضرع عند الله برای این است که دل خودمان را نرم کنیم؛ دل خودمان را نجات بدهیم از قساوت؛ این مایه نجات است. اگر دل از حال قساوت خارج شد و نرم شد، نورانیت پیدا خواهد کرد.این نورانیت دل است که راه ها را به روی انسان باز می کند،به انسان امید می بخشد،به انسان تلاش می بخشد،انسان را در راه های صحیح و درست هدایت می‌کند.تقوا وقتی بود، خدای متعال هدایتش را به انسان عنایت می کند.این تقوا ناشی از همان نرمش دل و لطافت دل و نورانیت دل است؛ اصل قضیه این است. در سوره مبارکه زمر آمده «فویل للقسیة قلوبهم من ذکر الله اولئک فی ضلال مبین» دل سخت،دل دچار قساوت،این جوری است. گمراهی آشکار برای این ها در این آیه ذکر شده. در سوره مبارکه مائده درباره بنی اسرائیل می فرماید : فَبِما نَقضِهِم میثاقَهُم لعنهم و جعلنا قلوبهم قاسیه، مظهر لعنت الهی،قساوت قلب آن هاست که بر اثر عمل خود آن هاست. و قساوت دل انسان را از خدا دور می کند.« والقاسی القلب منی بعید »