در من روح درد کشیده و غمگینی‌ست از شمالی‌ترین قطب و دور افتاده‌ترین سرزمین.

هنوز هم گاهی سکوت و انزوای یخ‌زده‌اش دنیای مرا به‌هم می‌ریزد.
میان خواب‌های هراس‌انگیزم، در کلبه‌ی برفی متروکه‌ای کز کرده‌ام، آتشی روشن کرده و تنهایی‌ام را میان سوسوی غریبانه‌اش می‌سوزانم‌.
هراس من از شب‌های قطبی سرد و ساکتی‌ست، که صبح نمی‌شود!
هراسِ من از آسمان بی‌‌خورشید،
هراس من از تنهایی مرموزی‌ست، که عشق و احساس مرا در هم پیچیده...
در من؛
روح مهربان و سی هزار ساله‌ای‌ست از قبایل سرخپوست.
به دنبال آرامشی سحرآمیز، به دنبال دوستی و صلح...
من تنهاییِ کوهستان را خوب می‌شناسم،
آوای جنگل به گوش‌های خسته‌ی من، بیگانه نیست.
من در دلِ زیباترین خواب‌هایم؛ جایی میانِ دشت‌های بِکر، چادری زده‌ام، بی‌هیچ حصار، بی‌هیچ اجبار و بی‌هیچ انزجار...
آزادی و فراغتم را با فلوتِ کهنه‌ای میانِ تار و پود طبیعت می‌نوازم.
من از چشمان وحشیِ گرگ‌ها و از نگاهِ مغرورِ بوف‌ها نمی‌ترسم،
با خرس‌های‌ ایستاده و اسب‌های وحشی کوهستان، عجین شده‌ام.
من تجسمِ روشنی از عبورم، بیزارم از ماندن، از نشستن، از تکرار...
در من تناقضِ بیگانه و ترسناکی‌ست!
گاهی خوبِ خوبم، گاهی درمانده و بی‌رمق...
من؛ نه انزوای سرد قطب را می‌خواهم،
نه وحشت و اضطراب دنیای امروز را.
خسته‌ام، می‌خواهم به قبیله‌ام برگردم.

#نرگس_صرافیان_طوفان
#دلنوشته

▪︎ - ³ بهمن ماهِ ¹⁴⁰¹ - ▪︎
⁰¹.¹⁴