هؤ کیژه‌‌ کورده‌که‌م

هؤ کیژه‌‌ کورده‌که‌م
که‌ روخسارت هه‌ستی شا‌عیرانه‌م ده‌بزوینئ
هؤ شنه‌ بای ده‌شتی ئه‌وینم
که‌ زولفی ئالؤزت سه‌دان شیعری ته‌ر ده‌خولقینێئ
هؤ ناسکه‌ په‌پووله‌ی ژینم
که‌ تیری ژه‌هراوی چاوه‌کانت بیری نووسینم ده‌هه‌ژینئ
ویستم ناوت بنیم
به‌لام کامین ناو
ناویک که‌ لانی که‌م سه‌دان باخی وه‌کوو ئیره‌م وجه‌ننه‌ت بنوینئ
ویستم ناوت بنیم ئالا
به‌ یادی ئالای هه‌لنه‌کراوم
یان ناوت بنیم سووره‌گول
به‌ یادی دلؤپ دلؤپ خوینی رژاوم
یان ناوت بنیم ژیان،به‌ یادی ماف وبه‌شی نه‌دراوم


فارسی

یک شبی مجنون به خلوتگاه ناز
با خدای خویشتن می‌گفت راز

کی خدا نامم تو مجنون کرده‌ای
بهر آن لیلا دلم خون کرده‌ای

کرده‌ای خار مغیلان بالشم
شب به کیوان می‌رسانی نالشم

گاه لیلا را خرامان می‌کنی
گاه مجنون را پریشان می‌کنی

از چه هر کس را نصیبی داده‌ای
درد هر کس را طبیبی داده‌ای

ای خدا آخر نصیب من کجاست
مردم از حسرت طبیب من کجاست

پس ندا آمد کی شوریده حال
تا توانی اندر این درگه بنال

کار لیلا نیست آن کار من است
حسن خوبان عکس رخسار من است

از خطا گویند لیلا را نگار
وز غلط خوانند مجنون گشته یار

لیلی و مجنون خود از نور ماست
مست یا هوشیار خود مخمور ماست.