ﺩﻝ ، ﺷﺒﯿﻪ ﻗﺒﻞ ﭘﻨﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ

ﺩﻝ ، ﺷﺒﯿﻪ ﻗﺒﻞ ﭘﻨﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ
ﺩﺭ ﺳﺮﺯﻣﯿﻦ ﺩﺭﺩ، ﺩﮔﺮ ﺭﺍﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ
ﺩﺳﺘﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺍﺷﺎﺭﻩ ﺳﮑﻮﺕ ﻣﺮﺍ ﺷﮑﺴﺖ
ﭘﺎﺳﺦ ﺩﮔﺮ ﺑﻪ ﺣﺮﻑ ﻧﮕﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ
ﺍﯾﻦ ﺍﺷﮏﻫﺎ، ﺳﺘﺎﺭﻩﯼ ﺷﺐﻫﺎﯼ ﻏﺮﺑﺘﻢ
ﻧﻮﺭﯼ ﺑﻪ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺳﯿﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ
ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺩﺭﺩ ، ﻫﻤﺴﻔﺮ ﻧﯿﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻦ
ﺟﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺗﺒﺎﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ
ﯾﺎ ﺩﺭﺩ ﯾﺎ ﻏﻢ ... ﭼﻪ ﺳﺨﺖ ﺍﺳﺖ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﻭﻗﺘﯽ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺟﺪﺍ ﺯ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ
ﮔﺎﻫﯽ ﻫﻢ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ، ﻓﻘﻂ ﯾﮏ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺍﺳﺖ
ﯾﻌﻨﯽ ﻫﺮﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﺨﻮﺍﻫﻢ ، ﻧﻤﯽ ﺩﻫﺪ