ای دلبرِ گیسو فرِ من! کفش کتانی!

ای دلبرِ گیسو فرِ من! کفش کتانی!
من هستم و یک عشق و همین چند نشانی:

مهتاب سرک میکشد از گوشه ی بامت
ماه آمده در کوچه ی تو چشم چرانی

گنجشک و قناری و کبوتر سرِ بامت
مشغول به خنیاگری و چرب زبانی

طفلانِ غمت هر طرفِ کوچه کمینند
دیوانه حذر کی کند از سنگ پرانی؟

یک شاعرِ دیوانه سرِ کوچه اِتان است
آورده غزل تا بکند شعر فشانی

آلوده ی غم گشته هوایِ دلِ بنده
وقت است بیایی و نسیمی بوزانی