ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎﻣﺖ ﻣﯽ ﻧﺸﯿـﻨﺪ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ

ﻫﺮﭼﻪ ﻧﺎﻣﺖ ﻣﯽ ﻧﺸﯿـﻨﺪ ﺑﺮ ﻟﺒﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﻟﺮﺯﻩ ﻣﯽ ﺍﻓﺘـﺪ ﺑﻪ ﺳﺮﺗﺎﭘﺎﯼ ِ ﺟﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺩﻭﺳــﺘﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﭼﻨﺎﻥ ﮐﻪ ﺁﯾﺪﺍ ﺭﺍ ﺷﺎﻣﻠﻮ
ﻭﺍﯼ ﺍﮔﺮ ﮐﻪ ﺑﻮ ﮐﻨﻨﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺩﻫﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺳﻬﻢ ِ ﺷﯿﺮﯾﻦ ﮔﺮﭼﻪ ﺍﺯ ﻓﺮﻫﺎﺩ ﺷﺪ ﯾﮏ ﺑﯿﺴﺘﻮﻥ
ﺳﻬﻢ ِ ﺗﻮ ﺍﺯ ﭼﻠﺴﺘــــﻮﻥ ِ ﺍﺻﻔﻬﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﭘﯿﺮﻫﻦ ﺍﺯ ﺭﻧﮓ ﻫﺎﯼ ِ ﺷﺎﺩ ﻣﯽ ﭘﻮﺷﯽ ﻭ ﻣﻦ
ﻣﯿﺸﻮﺩ ﺭﻧﮕﯿﻦ ﮐﻤﺎﻥ ﺩﺭ ﺁﺳﻤــــﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﻣﺜﻞ ِ ﻣﺎﮊﯾﮑﯽ ﮐﻪ ﺑﺮ ﻫﺮ ﻧﮑﺘﻪ ﺍﯼ ﺧﻂ ﻣﯿﮑﺸﺪ
ﻣﯿﮑﺸﯽ ﺭﮊ ﺑﺮ ﻟﺒﺖ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﺨوانم ﺑﯿﺸــﺘﺮ
ﻣﺴﺖ ِ ﻣﺴﺘﻢ ﮐﻦ ﭼﻨﺎﻥ ﺗﺎ ﺷﻬﺮ ﺭﺍ ﺑﺮﻫﻢ ﺯﻧﻢ
ﻫﯽ ﺑﺮﯾﺰ ﺍﺯ ﺑﻮﺳﻪ ﺍﺕ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﮑـﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺩﺭ ﺩﻟﻢ ﻗﺼــﺮ ِ ﺗﻮ ﻫﺮ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺑﺎﻻﺗﺮ ﺭﻭﺩ
ﻋﺎﺷﻖ ﻭ ﺁﻭﺍﺭﻩ ﻭ ﺑﯽ ﺧﺎﻧﻤــﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺩﺷﻤﻨﺎﻧﻢ ﮔﺮﭼﻪ ﻣﯿﺨﻨﺪﻧﺪ ﺑﺮ ﺗﺸﻮﯾﺶ ِ ﻣﻦ
ﻋﺎﺭﺷﺎﻥ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺍﻡ ﮐﺮﺩﯼ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ
ﻫﯽ ﻧﺨواه ﺁﻣﺎﺝ ِ ﺳﻨﮓ ِ ﮐﻮﺩﮐﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﺧﺎﺏ ﺩﯾﺪﻡ ﻣﻦ ﺷﺪﻡ ﺻﻠﺼﺎﻝ ﻭ ﺷﻬﻤﺎﻣﻪ ﺷﮑﺴﺖ
ﺍﺑﻦ ﺳﯿﺮﯾﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﺮﺩ ﺍﺯ ﺑﺎﻣﯿــــــﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ
ﯾﮏ ﺩﺭﺷﮑﻪ ﺯﯾﺮ ِ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﭼﺸﻢ ﺑﺮ ﺭﺍﻩ ِ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
ﻋﺸﻖ ﯾﻌﻨﯽ ﺑﯽ ﺗﻮ ﺣﺎﺷﺎ ﮐﻪ ﺑﻤﺎﻧﻢ ﺑﯿﺸﺘﺮ




ﺷﻬﺮﺍﺩ ﻣﯿﺪﺭﯼ