ﺑﺮﻫــــــﻨﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻨﺠﯽ ﻓﺘـــــــﺎﺩﻩ ﭘﯿﺮﻫﻨﺶ

ﺑﺮﻫــــــﻨﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ ﮐﻨﺠﯽ ﻓﺘـــــــﺎﺩﻩ ﭘﯿﺮﻫﻨﺶ
ﻓــــــــــــــﺭﻭﻍ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﻣﻮﺍﺝ ﺯﻟــــــــــﻒ ﭘﺮﺷﮑﻨﺶ
ﭼﻮ ﻣــــﺮﻣــــﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻭ ﺟﺎﻥ ﺩﻣﺪ ﺳﭙﯿﺪﻩ ﺻﺒﺢ
ﺯ ﻧﻮﺭ ﻣﺎﻩ ﺩﺭ ﺍﻓﺘــــــــــــــــــــﺎﺩﻩ ﺟﻨﺒﺸﯽ ﺑﻪ ﺗﻨﺶ
ﭼﻮ ﺣﻮﺭﯾﺎﻥ ﮐﻪ ﺑﺸﻮﯾﻨﺪ ﺗﻦ ﺑﻪ ﭼﺸﻤﻪ ﺷــــــــــﯿﺮ
ﺩﺭﻭﻥ ﭼﺸـــــــــــــــــــﻤﻪ ﻣﻪ ﻣﻮﺝ ﻣﯽ ﺯﻧﺪ ﺑﺪﻧﺶ
ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺍﻭ ﻗﻄﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﺳﺮﺩ ﻓــــــــــــﺮﻭﻍ
ﭼﻮ ﺍﺷﮏ ﻣـــــــــــﺮﺩﻩ ﺷﻤﻌﯽ ﺑﻪ ﮔﺎﻩ ﺳﻮﺧﺘﻨﺶ
ﺩﺭ ﺁﻥ ﺩﻭ ﭼﺸﻢ ﮐﻪ ﭼﻮﻥ ﺭﻭﺡ ﺷﺐ ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺳﯿﺎﻩ
ﻧﻬﻔﺘﻪ ﺭﺍﺯﯼ ﻭ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﺍﺯ ﻧﮕـــــــــــــــــــﺎﻩ ﻣﻨﺶ
ﺑﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﺁﻣﺪﻩ ﺳـــــــــﺎﻕ ﺳﭙﯿﺪ ﻭ ﺳـــــــــﯿﻨﻪ ﺍﻭ
ﻫــــــــــــﺰﺍﺭ ﮔﻮﻧﻪ ﻫﻮﺱ ﺟﺎﻥ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺩﺭ ﺳﺨﻨﺶ
ﺭﺑﻮﺩﻩ ﺑﻮﺳﻪ ﮔــــــــــــــــــﺮﻣﯽ ﺯ ﮐﺎﻡ ﭘﺮ ﻋﻄﺸﯽ
ﺑﻪ ﻫﻢ ﻓﺸـــــــــــــﺭﺩﻩ ﻟﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﺯ ﺑﯿﻢ ﮔﻢ ﺷﺪﻧﺶ
ﭼﻮ ﺩﯾﺪﻩ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﺮﺩﻡ ﻓــــــــــــــــــــﺮﯾﺐ ﻗﺎﻣﺖ ﺍﻭ
ﺧﺪﺍﯼ ﻋﺸﻖ ﻓـــــــــــﺮﻭ ﺧﻮﺍﻧﺪﻩ ﻧﺰﺩ ﺧﻮﯾﺸﺘﻨﺶ
ﺷﮑﻔﺘﻪ ﺑﺮ ﺗﻦ ﺍﻭ ﺩﺍﻍ ﺑﻮﺳﻪ ﻫﺎﯼ ﺳـــــــــــــــﯿﺎﻩ
ﮔﻨﺎﻩ ، ﻣﻬــــــــــــــــــﺮ ﺧﻤﻮﺷﯽ ﻧﻬﺎﺩﻩ ﺑﺮ ﺩﻫﻨﺶ