به یک آدمایی میگن،"دنـــدان لَـــق"!

به یک آدمایی میگن،"دنـــدان لَـــق"!
همونایی که نه رفتن بلدن نه راه ماندن رو!
همونایی که هیچ وقت تکلیف شان در زندگی مشخص نیست!
نمیدونن چه میخوان،کجا زندگی میکنن
و بدترش اینه که حتی روابط اجتماعی رو هم نمیدونن!
مدام غر میزنن!
چشماشونو روی احساسات شما میبندن!
یک دفعه غیبشون میزنه!
یکدفعه مهربان میشن!
یا تلخ میشن!
برایشان نه اشک شما مهمه!
نه خنده هاتون!
آنها خودآزاری وخیم دارن!
یک روز هایی فرشته میشن
و یک روزایی،مسئول گرفتن جونت!

میبینی؟خیلی براتون آشناس!
از این دست آدم ها زیاد دور و برتونه!
اینها همان دندان لق زندگی شما هستن!
همونایی که میدونین دوستون ندارن!
میدونید بد هستن!
میدونید نمی‌تونن عاشق باشن
اما شما اصرار به ماندنشون دارید
ساعت ها با عقل و قلبتون دعوا میکنین!
اما بازهم چشماتونو میبندین
و نگهشون میدارین تا بیشتر آسیب ببینید!

اما قبول کنید آدم تا یک جایی تحمل داره!
تا یک جایی میکشه این درد رو در زندگیش!
قبل از متنفر شدن از خودتون آنها را بندازین دور
انقد دور که جای خالیشون در حد یک جای خالی باشه
مثل همان دندان های شیری که افتاد!
و فرصت دادیم برای دائمی ها!