عالم کبیر: اشاره به کل هستی و جهان آفرینش دارد که به اعتق

عالم کبیر: اشاره به کل هستی و جهان آفرینش دارد که به اعتقاد او، طرحی واحد و تمام‌شده است (قلم آن خشک گشته).

عالم صغیر: اشاره به انسان دارد. از دیدگاه عرفا، انسان نسخه‌ی فشرده و جامع تمام هستی است. نویسنده معتقد است که ظهور حقیقت در قالب انسان‌ها بی‌نهایت و بی‌پایان است.

قلمی که هرگز خشک نمی‌شود: این استعاره بیانگر تجلیات دائمی و نو به نوی حق‌تعالی در وجود انسان‌هاست.

( او با استناد به آیه ۱۰۹ سوره کهف، تأکید می‌کند که کلمات پروردگار (که همان موجودات و حقایق عالم هستند) هرگز به پایان نمی‌رسند. )