.

.
.
آفتاب که میتابد
پرنده که میخواند
نسیم که می وزد
با خودم میگویم
حتما" حال دوستانم خوب است
که جهان این همه زیباست . دوستان من مثل گندمند ، بودنشان یک دنیا برکت و نعمت است و نبودنشان قحطی و گرسنگی است و من چه خوشبختم که زرخوشه های گندم دراطرافم موج میزند . مهربانی تان را قدر میدانم و آن را در سیلوی جانم نگهداری خواهم کرد . خوشه های افکار بلندتان سبز و ریشه پاکتان پایدار باد ....
.
سلااااااام .....