آفتاب که میتابد

آفتاب که میتابد
پرنده که میخواند
نسیم که می وزد
با خودم میگویم
حتما " حال دوستانم خوب است
که جهان این همه زیباست .
دوستان من مثل گندمند،
بودنشان یک دنیا برکت و نعمت است و نبودنشان قحطی و گرسنگی است
ومن چه خوشبختم که زرخوشه های گندم دراطرافم موج میزند.
مهربانی تان راقدرمیدانم وآنرا در سیلوی جان نگهداری خواهم کرد.
خوشه های افکار بلندتان سبز وریشه پاکتان پایدارباد...