بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
قسمت دوم : فرازی از دعای روز جمعه :
دینداری رعایت شریعت و احکام، شرایط را برای شناخت و ایمان بیشتر مساعد می‌سازد و ایمان را تقویت می‌نماید و نور ایمان، هر چقدر هم که ضعیف باشد،دینداری را تقویت می‌نماید و آدمی در این رابطۀ دو طرفۀ ایمان و عمل ساخته می‌شود و به کمال می‌رسد.
نور هدایت که راه را برای ما روشن می‌سازد، از جانب خداوند متعال است و اگر او به خاطر غفلت‌ها و مواضع و عملکردهای نادرست، دیگر قلب ما را به نور هدایت روشن نکند، انحراف، گمراهی و هلاکت حتمی می‌شود.
سپس می‌گوییم:وَهَبْ لِى مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ - و از نزد خود رحمتی بر من ببخش، چراکه تنها تو بخشاینده‌ای .
بیان شد که رحمت یعنی وجود بخشی و وهاب یعنی کسی که زیاد هدیه می‌دهد و می‌بخشد.
بی‌تردید، هر چه خداوند منّان به ما لطف و افاضه نموده و می‌نماید، هدیۀ إلهی است، چرا که اولاً مالک اوست و ثانیاً ما کار خاصی برای به دست آوردن آن انجام نداده‌ایم و نمی‌توانیم انجام دهیم، بلکه او باید به ما هدیه دهد.
با ذکر صلوات که دعایی مستجاب می‌باشد و البته سبب اجابت دعاهای دیگر می‌شود، به مواضع، باورها و جایگاه خود اشاره می‌نماییم که به دین حضرت محمد مصطفی صلوات الله علیه و آله گرویده‌ایم و از او می‌خواهیم که این دین و دینداری ما، فقط اسم و ظاهر نباشد، بلکه ما را از کسانی قرار دهد که از او پیروی می‌کنند و می‌خواهیم که ما را از شیعیان ایشان قرار دهد؛ یعنی از طرفداران و اصحاب راستین او قرار دهد.
تا اینجا، تمام دعای ما، برای زندگی ما در دنیا بود و حال باید برای آخرت خود دعاکنیم، چرا که ما مسلمانان، به معاد و حیات اخروی، اعتقاد راسخ داریم.
از این‌رو، درخواست می‌نماییم که - وَاحْشُرْ‌نِى فِى زُمْرَتِهِ - مرا در گروه او محشور کن؛ یعنی مرا با محمد و آل محمد صلوات الله علیهم اجمعین محشور گردان - با مؤمنان و اهل بهشت محشور گردان، و به همان مقامات و درجاتی برسان که آنها را می‌رسانی و ما را از نعمات ماندگاری که در بهشت به آنان می‌دهی،متنعم گرداند و به همان مقام قُرب آنان به خودت برسان.(پایان)