بسم الله الرحمن الرحیم
بسم الله الرحمن الرحیم
قرآن می فرماید؛ وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ -جامه ات را پاکیزه کن.(سوره مدثر آیه 4)
این جامه، فقط لباسی از جنس پارچه نیست تا صرفا به آن مشغول شوی، بلکه در وجهی سالکانه، هر کالبدی از تو را شامل می شود. تو پیچیده در کالبدهای مختلفی. کالبدهای جسمی، احساسی، ذهنی و روحی از این جمله اند.برای نیل به حقیقت، باید تمامی این کالبدهایت که هر کدام به مثابه جامه ای تو را پوشانده اند، پاکیزه گردند. زیرا این یک هجرت از ناپاکی به پاکی، از ظلمت به نور، و از جهل به آگاهی است. در این روند، باید احساسات ناپاک، ذهنیات مخرّب و بی اساس، و روحِ آلوده به مادیات، تطهیر شوند. چه جز این تطهیر سالکانه، راهی به عروج نخواهد بود.
حیات و خردمندی زیستن ، فهم زندگی است.حال میخواهد صد سال باشد یا یک شب. آنکه زندگی را فهم کند حتی اگر یک شب زندگی کرده باشد نسبت به کسی که قرنها زندگی کرده ولی با مفهوم آن بیگانه است ، ارجحیت دارد . آنکه زندگی را فهم کند ،خِرَدمند است .
و خِرَد با دانش ، متفاوت است.دانش را میتوان انتقال داد ولی خِرَد غیر قابل انتقال است. خِرَد با فهم تو از زندگی شکوفا می شود. بدان ، خردمندی را با سکوت و مشاهده رابطهای مستقیم در کار است.
عادت به انجام کارهای خطا :اگر انسان کاری کودکانه انجام داد ؛مقصود، کاری است که به دستور عقل نبوده، تنها به خواستی غریزی انجام گیرد؛ بنابراین ممکن است کودکانی هشتاد ساله هم وجود داشته باشند–طبعا لذتی میبرد. این لذت میل انسان را به انجام آن عمل بیشتر میکند. هر چه این عمل را تکرار کند به همان نسبت به صورت تصاعدی انگیزه انسان برای انجام آن بیشتر میشود. با تکرار این عمل انسان به آن کار اُنس و عادت پیدا میکند. اما گاه به مراحلی میرسد که عادتی قاهر پدید میآید که اختیار انسان را سلب میکند. پس تکرار عملی ناشایست، میل به انجام آن را در انسان بیشتر مینماید و به تدریج نقش عقل در مقابل آن ضعیف میگردد و دیگر عقل آنطور که باید نمیتواند فعالیت غریزه را مهار کند. در واقع عقل با مانعی به نام عادت مواجه میشود که مانع فعالیت عقل میگردد.
قرآن می فرماید؛ وَثِيَابَكَ فَطَهِّرْ -جامه ات را پاکیزه کن.(سوره مدثر آیه 4)
این جامه، فقط لباسی از جنس پارچه نیست تا صرفا به آن مشغول شوی، بلکه در وجهی سالکانه، هر کالبدی از تو را شامل می شود. تو پیچیده در کالبدهای مختلفی. کالبدهای جسمی، احساسی، ذهنی و روحی از این جمله اند.برای نیل به حقیقت، باید تمامی این کالبدهایت که هر کدام به مثابه جامه ای تو را پوشانده اند، پاکیزه گردند. زیرا این یک هجرت از ناپاکی به پاکی، از ظلمت به نور، و از جهل به آگاهی است. در این روند، باید احساسات ناپاک، ذهنیات مخرّب و بی اساس، و روحِ آلوده به مادیات، تطهیر شوند. چه جز این تطهیر سالکانه، راهی به عروج نخواهد بود.
حیات و خردمندی زیستن ، فهم زندگی است.حال میخواهد صد سال باشد یا یک شب. آنکه زندگی را فهم کند حتی اگر یک شب زندگی کرده باشد نسبت به کسی که قرنها زندگی کرده ولی با مفهوم آن بیگانه است ، ارجحیت دارد . آنکه زندگی را فهم کند ،خِرَدمند است .
و خِرَد با دانش ، متفاوت است.دانش را میتوان انتقال داد ولی خِرَد غیر قابل انتقال است. خِرَد با فهم تو از زندگی شکوفا می شود. بدان ، خردمندی را با سکوت و مشاهده رابطهای مستقیم در کار است.
عادت به انجام کارهای خطا :اگر انسان کاری کودکانه انجام داد ؛مقصود، کاری است که به دستور عقل نبوده، تنها به خواستی غریزی انجام گیرد؛ بنابراین ممکن است کودکانی هشتاد ساله هم وجود داشته باشند–طبعا لذتی میبرد. این لذت میل انسان را به انجام آن عمل بیشتر میکند. هر چه این عمل را تکرار کند به همان نسبت به صورت تصاعدی انگیزه انسان برای انجام آن بیشتر میشود. با تکرار این عمل انسان به آن کار اُنس و عادت پیدا میکند. اما گاه به مراحلی میرسد که عادتی قاهر پدید میآید که اختیار انسان را سلب میکند. پس تکرار عملی ناشایست، میل به انجام آن را در انسان بیشتر مینماید و به تدریج نقش عقل در مقابل آن ضعیف میگردد و دیگر عقل آنطور که باید نمیتواند فعالیت غریزه را مهار کند. در واقع عقل با مانعی به نام عادت مواجه میشود که مانع فعالیت عقل میگردد.
- ۶۳
- ۰۱ آذر ۱۴۰۵
دیدگاه ها (۰)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط