​

​
لبخنـــــد مـرا بـس بـود آغـوش لهـــــم می ڪـــــرد
آن بوسه مـــــرا می ڪشـت، لـب منهـــــدمم می ڪـــــرد
آن بوسـه و آن آغـــــوش قتـاله و مقتـل بـود
در سیـر مـــــرا ڪشتـن،ایـن پـــــرده ی اول بـــــود
هـــــر ڪس غـــــم خـــــود را داشـت هــــــــــر ڪس ســـــر ڪارش مـــــاند
من نشئـه ی زخمـــــی ڪه یڪ شهـــــر خمـــــارش مانـــــد
یا ڪنـج قفـس یا مـــــرگ...ایـــــن بخـت کبـوترهاسـت
دنیـــــا پـل باریڪـــــی بیـن بـد و بـدتـــــرهاسـت
ای بـــــر پـدرت دنیـــــا...آن باغ جـــــوانم ڪو؟!
دریاچـه ی آرامـم;ڪـوه هیجـــــانم ڪو؟
بر آیـنه ی خـــــانه جـــــای ڪف دسـتم نیسـت
پشـتم به پـدر گـــــرم و دنیـــــا خـــــود مـــــادر بود
تنهـــــا خطـــــر ممڪن اطـــــراف سمـــــاور بـود
از معـــــرڪه ها دور و در مهلڪه ها ایمـن
یڪ ذهـن هـــــزار آیا از چیستـی آبسـتن
یڪ هسـتی ســـــر دستـی در بـــــود و عـــــدم بـودم
گـــــور پـدر دنیـــــا مشغـول خـــــودم بودم
هـــــر طـور دلـــــم می خـــــواسـت آینـده جلـو می رفـت
هـــــر شعبـــــده ای دستـش رو می شـــــد و لـو می رفـت
صـــــد مرتبـه می ڪشتـند یڪ بار نمی مـــــردم
حـــــالـم ڪه به هـــــم می ریخـت جـــــز حـــــرص نمی خـــــوردم
آینـــــده ی خیلـــــی دور ماضی بعیـــــدی بود
پشـت در آرامـش طـوفـان شـــــدیدی بود
آن خـــــاطره ها ی خشـــــڪ در متـن عطـش مانـــــده
آن نیمـه ی پـررنگـــــم در ڪودڪیـش مانـده
امـا من امـــــروزی...ڪابـوس پـُر از خـــــواب اسـت
تڪلیـف شـب و روزم با دڪتـر اعصـــــاب اسـت
نفـــــرین ڪـــــدام احسـاس خـــــون ڪرد جهـــــانم را؟!
با جهـــــد چـه جـــــادویی بستـند دهـــــانـم را؟!
من مـــــرد شـــــدم وقتـی زن از بـدنـش ســـــر رفـت
وقتـی دوبغـل مهتـاب از پیـرهنـش ســـــر رفـت
انـدازه ی انـــــدوهـــــم انـــــدازه ی دفتـر نیسـت
شـــــرح دو جهـــــان خـــــواهـش در شعـــــر میسّـر نیسـت
یڪ چشـم پر از اشڪ وچشـم ود گـــــرم خـــــون اسـت
وضعیـت امـــــروزم آینـــــده ی مجنـون اسـت...
ســـــرباز نڪن ای اشـڪ از جـــــاذبه دوری ڪن
ای بغـض پر از عصیـان این بار صبـوری ڪن
من اشڪ نخـــــواهم ریخـت ایـن بغـض خـــــدادادیسـت
عـــــادت به خـــــودم دارم افســـــردگیـم عـــــادیسـت
پـس عشـق به حـــــرف آمـــــد،ساعـت دهنـش را بسـت
تقـــــویـم به دسـت خـــــویـش بنـد ڪفنـش را بسـت
او مُـــــرده ی ڪشتـن بـود ابـــــزار فـراهـــــم ڪرد
حـــــوای هـــــزاران سیـب،قصـــــد من آدم ڪـرد
لبخنـد مـــــرا بـس بـــــود آغـــــوش لهـــــم می ڪـــــرد

آن بـــــوسه و آن آغـوش قتـــــاله و مقتـل بـود
در سیـــــر مـــــرا ڪشتـن ایـن پـــــرده ی اول بــــــــــود..