و این بخشی از چهره‌ی بی‌رحمانه‌ی دنیا بود که دخترک را این

و این بخشی از چهره‌ی بی‌رحمانه‌ی دنیا بود که دخترک را این‌گونه از پا درآورده بود. چه کسی باورش می‌شد او تنها و پیاده به سوی پل برود؟
او که آدمِ ماندن بود؛ دست‌کم در گذشته این‌گونه بود. برای ماندن و نگه داشتن بسیار جنگیده بود. یک نفس به سوی زندگی دویده بود. شاید نمی‌دانست آدم اگر تمام عمرش را بدود سرانجام جایی نفس کم می‌آورد.
به یاد دارم آن اواخر را... دخترک شیرین می‌خندید؛ حال آنکه در گذشته، لب‌هایش با لبخند بیگانه بودند. نمی‌دانم، شاید گمان می‌کرد راهی برای نجات یافته است. یعنی برای همین بی‌هیچ حرفی رفت و دیگر هرگز بازنگشت؟


#افکار_آبی