در پسِ حال و احوالمان ، چه مستانه تن به رقص ذلت بار زمانه نمیدهیم

در روزگارِ ما
همه چیز حتی اگر به غم ختم میشود ،
در دوران پس از غم
" امید "
من را به من باز می گرداند.

نمیدانم چه حسی دارد اینکه انسان خالی از هر حسی باشد ،
اما دیگر به هیچ چیز وابسته نیستم
و دیگر به هیچ چیز پایبند نیستم
و تعلق خاطر برای من بی مفهوم ترین معاله ای است که هیچ مجهولی ندارد.

در من اگر قلب وجود دارد
فقط برای پمپاژ کردن خون است
و اگر چشمانم نم دار میشود فقط و فقط به خاطر گرد و خاک و چیزهایی از این قبیل است.

در این حوالی همه چیز خوب است
حتی حالِ من.

#سِودا
#دلنوشته
#خودم_نوشته

▪︎ - ⁶ آذرماهِ ¹⁴⁰¹ - ▪︎
¹⁹.⁵²