همه ی ما وجودمان ،پر از هزاران زخم فرسوده و پینه بستست

زخم هایی که قدمتش به زمان ها و مکان های خاصی برمیگردد که شاید تا دنیا ،دنیاست
آن مکان ها برایمان حکم مزخرف ترین و منفورترین لوکیشن های زندگیمان را دارد

بچه که بودم ،عالم و آدم دائم به من میگفتند که:
"بزرگ میشوی و یادت میرود"

بالاخره بزرگ شدم
اما چرا همه چیز را فراموش کردم به جز ان زخم هایی که حتی کوچک ترین اشاره بهشان باعث بغض و ناراحتی ام میشود
از شماکه پنهان نیست
در ان زمانی که زخم های روحم سر باز میکند،من بی پنهان ترین آدم این شهر میشوم و سکوتی عمیق مغزم را عجیب فرامیگیرد

دلم میخواهد ،یقه ی تک تک ادم های زندگی ام رابگیرم و بغض های خفه شده ی این چند سال را توی صورتشان بالا بیاورم و باتمام وجود فریاد بزنم : "لعنتی ها من خودم راهم فراموش کردم اما چرا تمام کودکی و نوجوانی من اینقدر هر ثانیه اش درد داشت "

وقتی یادم به خودم و گذشته مزخرفم می افتد ،تبدیل میشوم به منفور ترین آدم این حوالی و در سکوتی خفه میشوم که هر لحظه اش را ارزو دارم کسی مرا بگیرد و خودم را از خودم نجات دهد

به خاطر رفتار و حالت های ان لحظه ام با دیگران حتی اگر مقصر ان همه بحث و جدال هم خودم نباشم ،من خودم رانمیبخشم اما شماها به خاطر کمی ارامش برای روح مچاله شده ام، مرا ببخشید:)

#خودم_نوشته (کپی نکن😐💔)
#سِودا

🍃¹⁴آذرماه¹⁴⁰⁰🍃

❤❤.¹²