مَن اگر روزی بخواهَم، عشق نقاشی کنم

مَن اگر روزی بخواهَم، عشق نقاشی کنم
یک‌طرف دل؛ یک‌طرف اعجازراخواهم کشید

نقشِ تنهایی خودرا ، یک قناری درقفس
آنطرف‌ باعشق ِتو، پَرواز راخواهم کشید

عاشقی را گر بخواهم؛ با قلم مَعنا کُنم
نَقشی ازیک کوچِ بی‌آغاز راخواهم کشید

گر بگویی؛ عشق را جور ِدگر تَرسیم کن
جاده‌ی پُر از نَشیب راز، راخواهم کشید

گر بگویی در کبوتَر ؛ عشق را نَقشینه کُن
آسمانی بی‌غمِ شَهباز، را خواهم کشید

گر اَسیری را بخواهَم‌؛ خوب نَقاشی کنم
درقفس غمگینیِ؛ یک باز راخواهَم کشید

آروزی هَر درخت، مرگ ِدرخت اَندازهاست
زین سبب مردی؛ تبَراَنداز را خواهم کشید

هیچ نَقشی سخت‌تر؛ ازغَمزه ونازِ تونیست
تا ابَد؛ بر لوحِ دل؛ این ناز را خواهم‌کشید