مشیری

۳۰ شهریور سالروز تولد، فریدون مشیری یکی از نام‌آوران عرصه شعر معاصر ایران است، شاعر بلندآوازه‌ای که در نگاه و قالب شعرهایش نیم نگاهی به شعر بزرگانی، چون نیما دارد، اما خودش نیز پرچمدار شعر تغزلی معاصر و به همین لحاظ یکی از ارکان شعر نو فارسی به شمار می‌رود.

فریدون مشیری، یکی از شاعران بزرگ و نام آور سبک نیمایی به شمار می‌رود. او همچون شاعران هم طراز خود زبان پاکش را در خدمت پیام‌های شاعرانه اش می‌گیرد و بیش از هر چیز مخاطب را برای این پیام‌ها سردر گم نمی‌سازد. او همواره در چالش با بی عدالتی‌ها و ناهنجاری‌ها از همین زبان شفاف و ساده بهره می‌گیرد.

یکی از ویژگی‌های مهم شعر مشیری اسطوره گرایی است. پیوند شعر مشیری با زبان و ادبیات کهن ایران زمین و استفاده از واژه ها، ترکیبات و عبارات آن زبان که در اغلب اشعار او به چشم می‌خورد، یکی از تمهیدات شاعرانه اوست که به زبان شعری شکل و نمایی حماسی و به تبع آن انتقادی با صلابت داده است.

لطافت در اشعار مشیری
شعر مشیری از طرفی در عین لطافت و سادگی همواره در تبدیل عناصر ساده زبانی به تصویر‌های القایی موفق است و سادگی آن تا به جایی می‌رود که رمزگشایی کار‌های او برای خوانندگانش چندان سخت و غیر ممکن نیست. از طرف دیگر نیز صلابت گفتاری و خوانش شعرش، آن را سرحد مرز‌های حماسی و اسطوره می‌برد، گویی که خواننده با شعر فردوسی روبرو می‌شود.

اگر بخواهیم اشعار مشیری را در یک نگاه دسته‌بندی کنیم، می‌توانیم آن را به چهار دسته تقسیم کرد؛ اشعاری که مضامین اجتماعی دارند و به نوعی با زندگی روزمره مردم به خصوص در زمان انقلاب و جنگ ربط پیدا می‌کنند. اشعاری که بازتاب احساس او درباره زبان فارسی و فرهنگ ایران است.

اشعاری که درباره مفاخر ملی و شخصیت‌های تاریخی و اساطیری ایران سروده شده و همچنین اشعاری که مستقیم یا غیرمستقیم به تخریب محیط زیست اشاره دارد و در واقع اعتراض شاعرانه او به بی کفایتی و بی مسوولیتی انسان شهرنشینی است که به دست خویش انهدام طبیعت و زندگی را فراهم می‌آورد