آدم ها گاهی می شکنند ...

آدم ها گاهی می شکنند ...
ولی این طوری نیست که شکستن شان
صدای تق داشته باشد...
وهمه بفهمند که فلانی ...
فلان روز ...
فلان جا شکست ! ...
شکستن آدم را شاید فقط بشود دید ...
از خنده های یهویی شان که وسط جمع
تحویل اطرافیان می دهند ...
یا حتی توی آیینه به خودشان ...
از تعداد موهای سفیدشان که یهو در گوشه ای از سرشان پیدا می شود ...
وشاید هم از قیافه شان که کمرنگ تر
می شود .
وخودشان که هرچه پر هیاهوتر
می شوند در ظاهر ...
در کنج شان بیشتر چال می شوند ...
وبی صداتر وآرام تر از همیشه شان ...
شکستن آدم ها را نمی شود شنید
می شود دید ...
که فلانی نه دیگر مثل قبلش ...
ونه دیگر مثل خودش ...
هیچ کدام نیست .