بی شک اگر بشنوم تو خواهی آمد از خوشحال خواهم مرد و از غم

بی شک اگر بشنوم تو خواهی آمد از خوشحال خواهم مرد و از غم دق خواهم کرد.

چه اگر بیایی در رکابت نمیتوانم باشم با نامه ی سیاه اعمالم . چگونه چشم در چشمت بدوزم وبگویم منتظر آمدنت بودم ای مهربان .

ولی تو خود خوب می دانی ومن نیز که عاشقت هستم و با این حال منتظر آمدنت و تو نیز رئوف و مهربانی .

می دانم در غم زشتیهایی که کرده ام بارها به جای من به حالم گریسته ای و اکنون منم واین چشم های باران زده که شرمنده اند از کرامت تو و میخواهند سنگفرش کوچه های سبز انتظارت باشند اگر لایقش باشند .

 

خاک پایت را توتیای چشمان بی فروغم خواهم کرد آنروز که خواهی آمد .ساحل امیدم تنها به امید آمدن قدوم تو ست که اینچنین بی شکیبانه به انتظار نشسته است . ببین ساحل دلهامان را که بستر امواج دریاهای ظلمت و بی بنیادی شده است .

تا کی قاب خالی روی تاقچه باید انتظار میزبانی تمثال بی مثالت را بکشد تا کی سال ها بی تو تحویل شوند و ندبه های آدینه ی ما بی تو پر از جگر های سوخته و اشک های ریزان بگذرد .

غربت غروب جمعه ها کی از خاطر تاریخ رفته است و تا کی جمعه باید با خود کوله بار غم بی تو بودن را به دوش بکشد . بیا که شانه ی جمعه ها دیگر تاب تحمل این بار سنگین را ندارد .

کاش انسان نبودم و اختیار نداشتم که از فکر شرمندگی از حضور تو زجر بکشم . کاش ذره ی خاکی بودم که لا اقل گرد وغبار دنباله ی سم اسبت باشم و بعد ، از اینکه خاک پایت بودم افتخار می کردم.

افسوس! این ای کاش ها دیگر سودی به حالم ندارد .

ولی ...

این چه حرفیست ؟؟!!

من باید به خود ببالم که انسانم ، خلیفه الله روی زمین و تو انسان را بیش از هر چیز دوست تر می داری .

 حد اقل این را خوب می دانم که باید زودتر آدم شوم