بلاتکلیف بودی...!

بلاتکلیف بودی...!
نه آنقدر ته دلت مطمئن بود به دوست داشتنم؛ نه آنقدر مطمئن بود به بدون من زندگی کردن...!!

رابطه مان رادردست گرفتی وکشش میدادی،
نگفتی شاید او مطمئن باشد به حسش... نگفتی قربانی میشود این دوست داشتنش درباتلاق بلا تکلیفی من...!!

یک روز دوست معمولی بودی ویک روز عاشق ترین آدم دنیا...!
باخودت که به توافق نرسیدی رفتی!
حالا هرچقدر که او مطمئن است به حسش من بلاتکلیفم در دوست داشتنش....

یک روز هم شاید مثل تو بروم اما
این "بلاتکلیفی" تاابد ارثیه ای ازتو برایم به یادگار خواهد ماند.