روزگار

روزگار
این روزا خیلی دلم گرفته


دوباره آسمان این دل ابری شده



دوباره این چشمهای خسته بارانی شده



دوباره دلم گرفته ، و شعر دلتنگی را برای این دل می خوانم


می خوانم و اشک می ریزم


آنقدر اشک می ریزم تا این اشکها تبدیل به گریه شوند



در گوشه ای تنها و خسته از این دنیا



دوباره این دل بهانه می گیرد و درد دلتنگی را در دلم بیشتر می کند


خیلی دلم گرفته است



مثل همان لحظه ای که آسمان ابری می شود


خیلی دلم گرفته است



مثل همان لحظه ای که پرنده در قفس اسیر است


و با نگاه معصومانه خود به پرنده هایی که در آسمان


آزادانه پرواز می کنند چشم دوخته است


دلم گرفته مثل لحظه ی تلخ غروب!



مثل لحظه ی سوختن پروانه !



مثل لحظه ی شکستن یک قلب تنها...!



خیلی دلم گرفته!



احساس تنهایی در وجودم بیشتر از همیشه است!



آسمان چشمانم پر از ابرهای سیاه سرگردان است



هوا ! هوای ابریست! هوای دلگیریست!



می خواهم گریه کنم. می خواهم ببارم



دلم می خواهد از این غم تلخ و نفسگیر رها شوم!



اما نمی توانم!

خدایا تمومش کن دیگه کم اوردم ...
دیگه تحمل ندارم ....
دیگه بریدم ...
خیلی خسته ام ...
یه خواب همیشگی میخوام ...
😔😢😔


خیلی دلم گرفته است