محبوبه سعادتمند شاعر قوچانی

بانو "محبوبه سعادتمند" شاعر، شاهنامه‌خوان، قصه‌گو، دوبلور کُرد ایرانی، فرزند "رمضانعلی جلالی" از کُردهای جلالی رانده شده از فیروزه که مادرشان از ایل قهرمانلو می‌باشد؛ زاده‌ی تیر ۱۳۶۶ خورشیدی در قوچان، کارشناس مامایی و ساکن مشهد است. 
از یازده سالگی به شعر و ادبیات علاقمند شد ابتدا به سرودن شعر فارسی رو آورد و مقام‌هایی چون رتبه دوم کشوری در مسابقات ادبی مرکز آفرینش‌های ادبی کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان در سال ۱۳۸۱ و رتبه اول بخش آزاد جشنواره رضوی شهرستان قوچان در سال ۱۳۹۰ و رتبه اول مشاعره در استان خراسان رضوی در سال ۱۳۸۵ شد و سپس از چهارده سالگی با اقبال به شعر کُردی در چندین شب شعر در شهرهای مختلف استان خراسان چون شیروان، بجنورد قوچان و دانشگاه فردوسی در سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۲ شرکت نمود. همچنین در نخستین دوره جشنواره‌ی شعر کُردی خراسان (ملواری) در سال ۱۳۹۸ مقام نخست و در دومین دوره در سال ۱۳۹۹ مقام دوم را به خود اختصاص داد.
او از تابستان ۱۳۸۱ تا زمستان ۱۳۸۳ در رادیو خراسان رضوی برنامه کُردی کرمانجی به عنوان قصه‌گوی کودک به اجرای برنامه پرداخت و در سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۶ در تهیه‌ی مجموعه سی‌دی‌های «کانی» و «نوای دل» به‌ عنوان شاعر، نریتور و ترانه‌سرا همکاری نمود. در حال حاضر نیز با شبکه جهانی سحر در بخش دوبله کُردی کرمانجی همکاری دارد.


▪︎نمونه‌ی شعر کُردی:
(۱)
دل و دەردێ تەب ھەڤ را کریڤن
ل سەر من رۆ درێژن، سال و ھیڤن
تەنێ ئەز ب برینا تە نەخەملیم
ژ داخێ تە، گولێ لالە، دریڤن
¤
دل من و درد تو با همدیگر رفیق جانی هستند
روزها بر من طولانی می‌گذرند مثل ماه و سال
تنها، وجود من با زخم تو آراسته نشد،
از داغ تو گل‌های لاله هم نشاندار شده‌اند.


(۲)
ژ گولیان گشت بەرفندیل ب شەرمن
ل چاخوونان دل و دەستێ وێ گەرمن
چیایەک دل ب داخە و سیا خوە
مەزن داییکا من تاڤێژە سەر من.
¤
از بافه‌های موی سفیدش برف انبار کوهستان شرمسار است
در سوز سرما دست و دلش گرم است
کوهی داغدار است و سایه‌اش را
مادر بزرگوار من بر سرم می‌اندازد.


(۳)
کرم مستەک رەژی، ئارێ شەواتان
ب دەستێ بێ بەلاڤ بووم ل وەلاتان
ژ کی جەورا وی گازی کم خوەدێیۆ
دلێ من شا نەبوو ب ئەختەلاتان
¤
آتش دردهای جانسوز مرا تبدیل به مشتی خاکستر کرد
به دست باد در همه‌ی سرزمین‌ها پراکنده شدم
از کدامین ستم او شکوه کنم خدای من؟
وقتی دلم با هیچ گفتگویی آرام نمی‌گیرد.


(۴)
نە ھێنک بوو ژ چاڤێن تەر دلێ من
نە گەریا ئادەمەک ل بەر دلێ من
ھەرە چاڤێ م ب دەستێ تە نینە
تە جوز داخەک چ دانی سەر دلێ من.
¤
نه از چشمان خیسم دلم آرام و قرار گرفت
نه کسی تاکنون مرا دلداری داده است
برو! چشمم به دست تو نیست
مگر جز داغی چه بر دلم گذاشتی.


(۵)
دلێ من سا خیالا تە تەشی بوو
تەنێ ئشقا تە رستن دلخوەشی بوو
م ھەی رست و تە تیت کر ھێڤیا دل
ژیانا من گوریفا ڤەڕەشی بوو
¤
دل من برای خیال تو دوک بود
تنها عشق تو را ریسیدن دلخوشی‌ام بود
من هی ریسیدم و تو باز کردی امید دل را
زندگی من کلافی از هم شکافته بود.



گردآوری و نگارش:
#لیلا_طیبی (رها)