عطر نیلوفر مشکی _ فیک تهیونگ پارت ۱ ~

میو🐱، فیک تهیونگ عطر نیلوفر مشکی پارت اول ۱

سکوت خانه، با تیک تیک ساعت شکسته میشد. بوی چمن که با باران بامداد درآمده بود، با نسیم خنک بهاری ترکیب شده بود و دیوانه وار لذت بخش بود.
قدم میگذارم.
قژ قژ چوب های قدیمی ، با گام های امن به صدا در می آید.
کوله‌ی قهوه‌ای رنگی را که به دوش دارم را زمین میگذارم . باید نامه‌ای را که برای مادرم نوشته بودم را بالای سرش میگذاشتم. مادر هنوز خواب بود. برای اطمینان، دوباره نامه را باز میکنم و صدای خش خش کاغذ به گوشم میرسد؛ در ذهن میخوانم،
_ : مادر. من ناچار به فرار هستم.
من در این خانه، مانند موشی در قفس نمیتوانم بیرون را ببینم، آزادی را بچشم و آن را حس کنم. میخواهم تجربه کنم انتخاب چگونه است.
باید با شما خداحافظی میکردم پس دلم نیامد این نامه را ننویسم.
مادر واقعا تورا دوست دارم.
ببخشید تنهایت گذاشتم با جای خالی پدر ، برمیگردم ولی نمیتوانم قول دهم. دنبالم نگرد. حداحافظ

بغض در گلویم ، مانند خار گیر کرده بود و نیازمند بودم با کسی صحبت کنم. مگر کسی بود که درکم کند‌؟

پایم را از خانه بیرون میگذارم.
زمزمه میکنم:
خداحافظ

سوار گاری پسری میشوم که از چند روز پیش با او قرار گذاشته بود‌م. خب ‌پسر عمویم است.

× : دیر کردی.
_ : ادای آدم های منظم رو درنیار، شناخت خوبی از تو دارم پسرعمو.
× : خب، یه سوال داشتم...

افسار را بدست میگیرد و شروع به حرکت میکند.

× : مگه نمیخواستی بری عمارت؟
خب خیلی نزدیکه چرا با گاری؟

_ : من از پیاده روی متنفرم ترجیحم سوار شدن گاریه. البته اینکه باید از حیوون مورد علاقم کار بکشم یکم اذیتم میکنه.
× : دلنازک، کارشون اینه دیگه.

بعد از چندی، به عمارت میرسم.
نمیتوان اسمش را عمارت گذاشت بیشتر مرا یاد قصر یا کاخ می‌اندازد.
با پسرعمویم خداحافظی میکنم و به سمت کاخ گام بر میدارم. آرام آرام.
پسر رومخی شروع به گفت و گو با من میکند، قبلا در روز آزمون برای کتابداری ارباب جوان، دیده بودم‌اش.
مغرور، بی وجدان، خوش قیافه و رومخ میتواند شناسنامه مناسبی برای او باشد.
# : هی ا/ت. یادته بخاطر اینکه تو بردی با رتبه‌ی دوم نتونستم مقام نگارگر و کتابدار ارباب بشم؟ اونم با چه حقوقی و چه مقامی داخل دربار.
بنظرم بیشتر مواظب خودت باش بچه‌ی پررو
سکوت میکنم . به من طعنه ای میندازد و رد میشود.
کمی ترس به دلم میندازد اما پس از ورود بهکاخ من دیگر یه دختر بی سرپناه نخواهم بود.
اسمش سونگ آ است. کیم سونگ آ

وارد عمارت میشوم. بوی عطر گلی که با بوی تلخ و کلاسیکی ترکیب شده بود ، به مشامم میرسد‌.
ارباب جوان را لب حوضی میبینم پر از نیلوفر های مشکی درست در مرکز کاخ.
کاخ دقیقا در وسط شهر قرار دارد برای دسترسی بیشتر اما اکثرا عموم مردم به اینجا نمی آیند به جز روز های خاصی در سال که به نظرات و پیشنهادات مردم میپردازند.

شوکه میشوم اما خیلی بروز نمیدهم.
شاید فکر کنید کمی کلیشه ای است حتما با نگاه اول عاشق او شده‌ام اما نه. دلیل شمه شدنم این است که تکثرا ارباب ها در مکان های خیلی خیلی محفوظ و ایمن محافظت میشوند اما او واقعا عالیجناب بود.
شخصی که فکر کنم نزدیک ترین فرد به عالیجناب محسوب میشود، با عالیجناب صحبت میکند. سپس با عالیجناب به سمت من می آید.
کاخ بر خلاف انتظارم سرسبز و زیبا بود.
دستم که مشت شده بود خیس از عرق سرد بود .
عرق مانند اشک، از زیر چشمم و کمی بالاتر از گونه، از صورتم پایین می آمد و تا گردنم حس میشد.
کافی بود گردنم را بخارانم تا پشت ناخن هایم پر از چرک شود.

مشاور عالیجناب :
من سونگ ایسان هستم و ایشون شاهزاده کیم تیهونگ از نسل بزرگ کیم هستند. از این به بعد مسئولیت نامه نگاری برای باقی شهر ها از زبان شاهزاده کیم و کتاب داری کتابخونه بزرگ ایشون، گردن توعه خانم....
_ : ا/ت هستم. از آشنایی با شما خوشبختم آقای سونگ.
[خم میشوم]
همچنین شما شاهزاده کیم.

.....
پایان پارت💃