از مادری پرسیدند؛

از مادری پرسیدند؛
کدامیک از فرزندان خود را
بیش از دیگری دوست میداری؟

مادر گفت؛
غایب آنها را تا وقتی که بازگردد.
بیمار آنها را تا وقتی که‌خوب‌شود.
کوچک آنها را تا وقتیکه‌بزرگ‌شود.


و
همهٔ آنها را
تا وقتی که زنده هستم
دوست دارم.!!!


قدر این «گوهر نایاب»
و «غیرقابل تکرار» را
«تا هست»، بدانید،
و «حرمتش» را
«عاشقانه پاس بدارید...