مادری را پرسیدند؛

مادری را پرسیدند؛
«کدامیک از فرزندان خود را»،
«بیش از دیگری» دوست میداری؟

💖مادر گفت؛
غایب آنها را تا وقتی که «بازگردد»،
بیمار آنها را تا وقتی که «خوب شود»،
کوچکترین آنها را تا وقتی که «بزرگ شود»،
و،«همهٔ آنها را»،
تا«وقتی که زنده هستم»دوست دارم.!!!
قدر این «گوهر نایاب»،
و «غیرقابل تکرار» را «تا هست»، بدانیم،

و«حرمتش»را، «عاشقانه پاس بداریم.»