ایــــــران از پای نمی‌افتد، می‌تپد و چون ققـنوس از خاکسـ

ایــــــران از پای نمی‌افتد، می‌تپد و چون ققـنوس از خاکسـتر خود برمی‌خیزد؛ مانند دلفین جسـت می‌زند و پیدا می‌شود و نهان می‌شـود، و باز از نو پدیدار . هر کجا که گمـان کنید که نیست ، درسـت همانجا هست، در هر لـباس، هر سـیما، چه در زربفت و چه در کرباس، چه گویا و چه خامـوش .

هـزاران هزار صدا در خـرابه‌های تو پیچید که : «دیـوان آمد، دیوان آمد!» این صـدا در خرابه‌های دیگر نیز پیچیده است و گـوش روزگار با آن آشـناست؛ ولی دیـوان می‌آیند و می‌روند، غـولان می‌آیند و می‌روند، دوالپایان پاورچین‌ پاورچین می‌گـذرند، و آن رونـده‌ی بزرگ که ایـــــران نام دارد، می‌ماند .