ازین زمــانه ی خـــاموش خسته دلگیرم

ازین زمــانه ی خـــاموش خسته دلگیرم
بدون عطــر حضورت دوبــاره می میرم

چه شعرهـا که بــرایت سروده ام ،امــــا
میان مسلخ جانکـــاه عقل و دل گیــرم

دلم خوشست به شعــر و پیــاله ای رویا
حضور گــرم تو و ســایه هـــــای تقدیرم

بدون تو من از آغوش شهر خواهم رفت
بمــــان که در شب چشمان تو زمینگیرم

بیا به خـــــانه ی اول به عشق برگردیم
که من به ناز دو چشمت دوباره زنجیرم