أنا وحبیبیَ صوتان فی شَفَةٍ واحدهْ أنا لحبیبی أنا، وحبیبی

أنا وحبیبیَ صوتان فی شَفَةٍ واحدهْ أنا لحبیبی أنا، وحبیبی لنجمته الشاردهْ وندخل فی الحُلْمِ، لکنَّهُ یَتَبَاطَأُ کی لا نراهُ وحین ینامُ حبیبی أصحو لکی أحرس الحُلْمَ ممّا یراهُ.. وأطردُ عنه اللیالی التی عبرتْ قبل أن نلتقی وأختارُ أیَّامنا بیدیّ کما اختار لی وردةَ المائدهْ فَنَمْ یا حبیبی لیصعد صوتُ البحار إلی رکبتیّ وَنَمْ یا حبیبی لأهبط فیک وأُنقذَ حُلْمَکَ من شوکةٍ حامدهْ وَنَمْ یا حبیبی ..