گویند کسان بهشت با حور خوشست / من می گویم که آب انگور خوش

گویند کسان بهشت با حور خوشست / من می گویم که آب انگور خوشست /

این نقد بگیر و دست از آن نسیه بدار / کاواز دهل شنیدن از دور خوشست /

تا چند زنم به روی دریا ها خشت / بیزار شدم ز بت پرستان و کنشت /

خیام که گفت دوزخی خواهد بود / که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت /

ای دل تو به ادراک معما نرسی، / در نکتهء زیرکان دانا نرسی؛ /

اینجا ز می و جام، بهشتی میساز / کانجا که بهشت است رسی یا نرسی! /درود آریایی پاینده ایران وطنم