انسان ها شبیه هم زندگی نمیکنند.

انسان ها شبیه هم زندگی نمیکنند.
ولی تا دلت بخواهد شبیه هم درد میکشند
شبیه هم گریه میکنند.
شبیه هم میمیرند.
انسان ها تا حدودی در سبک زندگیشان از هم غریب افتاده اند.
ولی در دردهایشان چقدر آشنای همند.
از شادی ها دیگر حرفی ندارم
چرا که زودگذرند
و فقط سایه ای از آن ها
هرازگاهی پشت سر ما لبخند میزنند.
و خود را نمایان نمیکنند.
ولی دردها هر روز تازه تر با لبخندی گشاده بر لب از رو به رو ما را در آغوش میگیرند.
انسان زاده دردی عمیق است.
و هر روز این درد عمیق تر میشود.