ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺷﯿﺦ ! ﺑﻬـــﺎﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻏﻢ ﺟﺎﯾــﺰ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺷﯿﺦ ! ﺑﻬـــﺎﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻏﻢ ﺟﺎﯾــﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﺩﻭ ﺍﺑﺮﻭﯼ ِ ﮐﺠﺖ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺧﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻬـﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺵ ﻭ ﺩﺭ ِ ﺧﺎﻧــﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﯾــﻢ ﺑﮕﺸﺎ
ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻮﺳﻪ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺪ ﺍﮔــﺮ ﻗﻮﺭﯼ ﻭ ﻣﻨﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻟﺐ ِ ﻗﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﯽ ﭼﺎﯾﯽ ِ ﺩﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﮐـﺎﺵ ﻧﻤﯽ ﺭﻓﺖ ﺯﯾﺎﺭﺕ، ﺩﻡ ِ ﻋﯿﺪ
ﮔﺮﯾﻪ ﻭ ﻧﻮﺣﻪ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺣﺮﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﭘﺲ ﺑﺰﻥ ﺍﺑﺮ ِ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺑﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﭼﻬـــﺮﻩ ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺯ ﮐـــﻪ ﮐﻢ ﺟﺎﯾـــﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﮐـﻦ ﺁﻥ ﭼﺎﮎ ِ ﮔﺮﯾﺒــﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻭﯾﯿﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﮔﺮﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑــﻪ ﻣﻦ " ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﺍﻟﻠﻪ " ﻧﮕـــﻮ ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺧﻮﺏ !
ﻋﺮﺑﯽ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﯼ ِ ﻋﺠﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﺎﺭ ِ ﻣﻮﯾﺖ ﺑﺪﻩ ﺑﻨﻮﺍﺯﻡ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺖ ﺑﺮﻗﺺ
ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺳﻢ ِ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ ِ ﺟﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻗﺺ ﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﻗﺺ، ﭼﻪ ﮐﺲ ﮔﻔﺘﻪ ﺣﺮﺍﻡ؟ !
ﺧﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﺣﻀﺮﺕ ِ ﺑﺎﺑﺎﯼ ِ ﮐــﺮﻡ ﺟﺎﯾـــﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﯽ ﻣﻌﻨـﯽ ﻭ ﺗــﻮ ﺳﻨﮕﺪﻝ ﻭ ﻣﻦ ﺩﻟﺴﺮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻫﺮﭼــﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﭙﺬﯾــــﺮ ﻭ ﺩﻝ ِ ﻣﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﮑﻦ
ﻧﻪ ﻭ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﭘﺸﺖ ِ ﺳﺮ ِ ﻫﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﻣﺪﻡ ﺧﺎﺳﺘﮕﺎﺭﯼ، ﻏﺰﻟـــﻢ ﻣﻬــــﺮ ِ ﺗﻮ ﺑﺎﺩ
ﺟﺰ ﺟﻮﺍﺏ " ﺑﻠﻪ " ﺑﺎ ﺍﻫﻞ ِ ﻗﻠﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ