ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺷﯿﺦ ! ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻏﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ

ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺷﯿﺦ ! ﺑﻬﺎﺭ ﺁﻣﺪﻩ ﻏﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﺩﻭ ﺍﺑﺮﻭﯼ ِ ﮐﺠﺖ ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺧﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﺑﺎﺵ ﻭ ﺩﺭ ِ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺭﻭﯾﻢ ﺑﮕﺸﺎ
ﻣﯿﻬﻤﺎﻧﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﻇﻠﻢ ﻭ ﺳﺘﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻮﺳﻪ ﻣﯽ ﭼﺴﺒﺪ ﺍﮔﺮ ﻗﻮﺭﯼ ﻭ ﻣﻨﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ
ﭼﻮﻥ ﻟﺐ ِ ﻗﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﯽ ﭼﺎﯾﯽ ِ ﺩﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻣﺎﺩﺭﺕ ﮐﺎﺵ ﻧﻤﯽ ﺭﻓﺖ ﺯﯾﺎﺭﺕ، ﺩﻡ ِ ﻋﯿﺪ
ﮔﺮﯾﻪ ﻭ ﻧﻮﺣﻪ ﻭ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﻪ ﺣﺮﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﭘﺲ ﺑﺰﻥ ﺍﺑﺮ ِ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﺣﺠﺎﺑﺖ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﭼﻬﺮﻩ ﺑﺮﺍﻓﺮﻭﺯ ﮐﻪ ﮐﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺑﺎﺯ ﮐﻦ ﺁﻥ ﭼﺎﮎ ِ ﮔﺮﯾﺒﺎﻥ ﮔﺮﭼﻪ
ﻫﺮﻭﯾﯿﻦ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﭼﻨﺪ ﮔﺮﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺑﻪ ﻣﻦ " ﺍﺳﺘﻐﻔﺮﺍﻟﻠﻪ " ﻧﮕﻮ ﺩﺧﺘﺮ ِ ﺧﻮﺏ !
ﻋﺮﺑﯽ ﺣﺮﻑ ﺯﺩﻥ ﻫﺎﯼ ِ ﻋﺠﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺗﺎﺭ ِ ﻣﻮﯾﺖ ﺑﺪﻩ ﺑﻨﻮﺍﺯﻡ ﻭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺖ ﺑﺮﻗﺺ
ﻏﯿﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺳﻢ ِ ﻧﻮﺭﻭﺯﯼ ِ ﺟﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺭﻗﺺ ﻭ ﺯﻣﯿﻦ ﺭﻗﺺ، ﭼﻪ ﮐﺲ ﮔﻔﺘﻪ ﺣﺮﺍﻡ؟!
ﺧﺮﺩﻩ ﺑﺮ ﺣﻀﺮﺕ ِ ﺑﺎﺑﺎﯼ ِ ﮐﺮﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻋﺸﻖ ﺑﯽ ﻣﻌﻨﯽ ﻭ ﺗﻮ ﺳﻨﮕﺪﻝ ﻭ ﻣﻦ ﺩﻟﺴﺮﺩ
ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﻡ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﻫﺮﭼﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﺑﭙﺬﯾﺮ ﻭ ﺩﻝ ِ ﻣﻦ ﺭﺍ ﻧﺸﮑﻦ
ﻧﻪ ﻭ ﻧﻪ ﮔﻔﺘﻦ ﭘﺸﺖ ِ ﺳﺮ ِ ﻫﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ
ﺁﻣﺪﻡ ﺧﺎﺳﺘﮕﺎﺭﯼ، ﻏﺰﻟﻢ ﻣﻬﺮ ِ ﺗﻮ ﺑﺎﺩ
ﺟﺰ ﺟﻮﺍﺏ " ﺑﻠﻪ " ﺑﺎ ﺍﻫﻞ ِ ﻗﻠﻢ ﺟﺎﯾﺰ ﻧﯿﺴﺖ





ﺷﻬﺮﺍﺩ ﻣﯿﺪﺭﯼ