ﺑﺒﺨﺶ . . . ﻭﻟﯽ ﺩﻟﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ! ﮐﻪ
ﺑﺒﺨﺶ . . . ﻭﻟﯽ ﺩﻟﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ ! ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﺯﯾﺮ ﺳﻘﻔﺶ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﯽ ﻭ ﺑﺮﻭﯼ ؛ ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ! ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﯽ ﺑﺨﻨﺪﯼ ﻭ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺳﯿﺮ ﺷﺪﯼ ﺑﺮﻭﯼ ؛ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ! ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺧﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﯼ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﻭ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﺴﺖ ﺷﺪﯼ ﺑﺮﻭﯼ ؛ ﺩﻝ ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯾﺴﺖ ﮐﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﻃﻠﻮﻉ ﺳﺎﺣﻞ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ! ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﭼﺘﺮﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻧﺪ ! ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﮒ ﻣﺎﻫﯽ ﻗﺮﻣﺰ ﺳﺎﻝ ﻧﻮ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽ ﮔﯿﺮﻧﺪ ! ﺩﺭ ﺟﺰﻭﻩ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﯽ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺷﻌﺮ ﻫﺎﯼ ﺣﺎﻓﻆ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﺰﯾﺰﺍﻧﺸﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻓﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ ! ﺑﺒﺨﺶ ! ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺳﺎﮐﻦ ﺩﻟﻢ ﺷﻮﯼ ، ﮐﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﯽ !!!
- ۷۹۷
- ۲۴ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط