ﺑﺒﺨﺶ . . .

ﺑﺒﺨﺶ . . .
ﻭﻟﯽ ﺩﻟﻢ ﻣﺴﺎﻓﺮﺧﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ !
ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﺯﯾﺮ ﺳﻘﻔﺶ ﭼﻨﺪ ﺭﻭﺯﯼ ﺧﺴﺘﮕﯽ ﺩﺭ ﮐﻨﯽ ﻭﺑﺮﻭﯼ ؛ﺷﻬﺮ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ !
ﮐﻪ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﺑﺎﺯﯼ ﮐﻨﯽ ﺑﺨﻨﺪﯼ ﻭ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺳﯿﺮ ﺷﺪﯼﺑﺮﻭﯼ ؛ ﻣﯿﺨﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ ! ﮐﻪ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﺧﻤﺎﺭ ﺑﻮﺩﯼ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﻭ ﻫﺮ ﻭﻗﺖ ﻣﺴﺖ ﺷﺪﯼﺑﺮﻭﯼ ؛ﺩﻝ ﻣﻦ ﻫﻤﺎﻥ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﯾﺴﺖﮐﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﻫﺎﯾﺶ ﺗﺎ ﺻﺒﺢ ﺑﯿﺪﺍﺭ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺗﺎ ﻃﻠﻮﻉ ﺳﺎﺣﻞ ﺭﺍ ﺑﺒﯿﻨﻨﺪ ! ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﭼﺘﺮﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺑﻨﺪﻧﺪ ! ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﮒ ﻣﺎﻫﯽ ﻗﺮﻣﺰ ﺳﺎﻝ ﻧﻮ ﻣﺮﺍﺳﻢ ﻋﺰﺍﺩﺍﺭﯼ ﻣﯽﮔﯿﺮﻧﺪ !
ﺩﺭ ﺟﺰﻭﻩ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﻧﮑﺘﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﺘﺤﺎﻧﯽ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺷﻌﺮ ﻫﺎﯼ ﺣﺎﻓﻆ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻋﺰﯾﺰﺍﻧﺸﺎﻥ ﺣﺎﺿﺮﻧﺪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻐﺾ ﻫﺎﯾﺸﺎﻥ ﺭﺍ فﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ !
ﺑﺒﺨﺶ !
ﺍﻣﺎ ﺗﻨﻬﺎ ﻭﻗﺘﯽ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﯽ ﺳﺎﮐﻦ ﺩﻟﻢ ﺷﻮﯼ ، ﮐﻪ ﺩﯾﻮﺍﻧﻪ ﺑﺎﺷﯽ !!!