ﺁﺩﻡ ﺍﯼ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻣﻦ

ﺁﺩﻡ ﺍﯼ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ ﻭ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﻣﻦ
ﺍﯼ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻭ ﺭﻭﺡ ﻣﻦ
ﺧﺎﮎ ﺑﻮﺩﯼ ﻗﺎﻣﺘﺖ ﺍﺭﺍﺳﺘﻢ
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻫﺎ ﺭﺍﺑﺮﺍﯾﺖ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺭﻭﺡ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﮐﺎﺷﺘﻢ
ﻃﯿﻨﺖ ﻗﺪﺳﯽ ﺑﺮ ﺍﻭ ﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻢ
ﻭﺻﻠﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺧﻮﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺖ ﺩﻭﺧﺘﻢ
ﻋﻠﻢ ﺍﺳﻤﺎﺀ ﺧﺪﺍ ﺍﻣﻮﺧﺘﻢ
ﺗﺎ ﮐﻪ ﻧﻔﺴﺖ ﺭﺍ ﻧﮑﻮ ﺍﺭﺍﺳﺘﻢ
ﻫﺮ ﻣﻼﯾﮏ ﺭﺍ ﺑﻪ ﮐﺮﻧﺶ ﺧﻮﺍﺳﺘﻢ
ﭼﻮﻥ ﻣﻼﯾﮏ ﺳﺠﺪﻩ ﺑﺮ ﺍﺩﻡ ﻧﻤﻮﺩ
ﮐﻞ ﻣﺨﻠﻮﻗﺎﺕ ﺣﺴﻨﺶ ﺭﺍ ﺳﺘﻮﺩ
ﺗﻮ ﻫﻤﺎﻥ ﮔﺸﺘﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﺨﻮﺍﺳﺘﻢ
ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ ﻣﺨﻠﻮﻕ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺳﺘﻢ
ﺁﺩﻡ ﺍﯼ ﺩﺭﺩﺍﻧﻪ ﯼ ﻋﺮﺵ ﺑﻘﺎ
ﻭﺻﻞ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺍﺳﺖ ﺳﻮﯼ ﻣﺎ ﺑﯿﺎ
ﻫﯿﭻ ﺩﺍﻧﯽ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻧﻘﺶ ﺗﻮ ﭼﯿﺴﺖ
ﺧﻮﺏ ﺑﻨﮕﺮ ﺧﺎﻟﻖ ﻭ ﺭﺏ ﺗﻮ ﮐﯿﺴﺖ
ﮔﺮ ﻣﻨﻢ ﻣﻌﺒﻮﺩ ﺗﻮ ، ﺑﺎ ﻣﻦ ﺷﻮﯼ
ﻣﺤﺮﻡ ﺳﺮ ﻭ ﻋﻠﻮﻡ ﻣﻦ ﺷﻮﯼ
ﺣﺎﻝ ﺩﺍﺧﻞ ﺷﻮ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺭﺿﻮﺍﻥ ﻣﻦ
ﺗﺎ ﺍﺑﺪ ﻫﺴﺘﯽ ﮐﻨﻮﻥ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻣﻦ
ﭘﺎﺳﺦ ﺁﺭﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﺍﻟﺴﺖ
ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺭﺍﻩ ﻧﺠﺎﺕ ﺁﺩﻣﺖ ...