داستان جشن سده (ویرایش 2)

داستان جشن سده (ویرایش 2)
___________________________________________________
جشن سده ، که جشن پیروزی ایرانیان بر «ضحاک مار به دوش» است ، کهن ترین جشن «ایرانی تباران» است . «کاوه آهنگر» و «فریدون» که بر آن شده بودند تا «ضحاک مار به دوش» را نابود کنند ؛ دریافتند که مردم شهرها و روستاهای نزدیک کاخ ضحاک ، باید همگاهانه (همزمان) تازش خود بسوی کاخ ضحاک را آغاز کنند . پس راهکاری را برگزیدند ، و آنرا تنها به آگاهی فرماندهان شهرها و روستاها رساندند ، بگونه ای که حتی مردم نیز نتوانستند از این راهکار آگاه شوند . این راهکار این بود که هنگامیکه گاه (زمان) تازش فرا رسید ، در جایگاهی که کاوه و فریدون در آن بودند ، آتش بسیار بزرگی برپا شود ، تا دیگر شهرها و روستاها ، با دیدن این آتش دریابند که « گاه (زمان) تازش همگاهانه» فرا رسیده است . برپایهء این راهکار ، هریک از فرماندهان شهرها و روستا ها ، روزها پیش از آغاز تازش ، در بلندترین جای پیرامونی (اطراف) شهر یا روستای خود ، با یک پنهانکاری بسیار سخت (شدید) ، کپهء بزرگی از هیزم را آماده کردند ، بگونه ای که حتی مردم نیز ، از برپا شدن این کپه های هیزم آگاه نشدند . بر پایهء این راهکار ، نزدیکترین روستا یا شهر به جایگاه فرماندهی ، می باید که با دیدن آتش «کاوه و فریدون» ، کپهء هیزم خود را آتش بزند ، و به پیدرپیگی (بترتیب) ، روستا یا شهر نزدیک به خود را از فرا رسیدن گاه (زمان) تازش ، آگاه سازند . به همین روش ، همهء شهرها و روستا ها توانستند همگاهانه بسوی کاخ ضحاک بتازند ، و او را نابود کنند .

پس از بدست آمدن پیروزی بر ضحاک ، فریدون شاه ، «روز آبان از ماه بهمن» (دهم بهمن) را به سرنام (به عنوان) روز جشن این پیروزی برگزید ؛ و پایه گزارد (مقرر کرد) که همه ساله در این روز ، همهء مردم ایران ، در پیرامونی (اطراف) روستاها یا شهرهای خود ، آتش بزرگی را برپا کنند ، و پیروزی بر «ضحاک مار به دوش» را جشن بگیرند . در پایان این نوشتاره باید گفت که ، این روش «آگاهی رسانی با آتش» را باید «نخستین سامانهء (سیستم) پیامرسان» جهان نامگذاری کرد . همچنین باید بگویم که چکیدهء این داستان را ابوریحان بیرونی در دو نوشتار (کتاب) خودش بنام های «التفهیم»{1} و «آثارالباقیه»{2} ، آورده است (1)(2) . همچنین باید گفت که بر پایهء نوشتارهای کهنی همچون اوستا ، میتوان دریافت که ضحاک ، به شایدگی (احتمال) فراوان ، باید همان «سامسی دیتانا» {3} آخرین پادشاه «سامی تبار» {4} «بابل» بوده باشد که در سال 1530 پ.ز. از مردم «ایرانی تبار» «کاسیان»{5} ، شکست خورده است و بدین گونه ، به فرمانروائی «سامی تبارها» بر «سومریان ایرانی تبار»{6} برای گاهبازه ای (مدت زمانی) بلند ، پایان داده شده بود {7}.(3)

پژوهشپایه ها (منابع تحقیق):
(1)
نوشتارهء ویکی پدیای فارسی دربارهء «جشن سده» به نشانی :
https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D8%B4%D9%86_%D8%B3%D8%AF%D9%87

(2)
https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B6%D8%AD%D8%A7%DA%A9

(3)
http://wisgoon.com/pin/22004175/


گسترده گوئی های (توضیحات) بیشتر:
{1}
نوشتار (کتاب) التفهیم:
https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D9%84%D8%AA%D9%81%D9%87%DB%8C%D9%85

{2}
نوشتار (کتاب) آثار الباقیه:

https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D8%AB%D8%A7%D8%B1_%D8%A7%D9%84%D8%A8%D8%A7%D9%82%DB%8C%D9%87_%D8%B9%D9%86_%D8%A7%D9%84%D9%82%D8%B1%D9%88%D9%86_%D8%A7%D9%84%D8%AE%D8%A7%D9%84%DB%8C%D9%87

{3}
https://en.wikipedia.org/wiki/Samsu-Ditana

{4}
در نوشتارهء (مقالهء) ویکی پدیا دربارهء ضحاک ، آمده است که ضحاک تازی (عرب) بوده است ؛ ولی باید دانست که در گاه (زمان) فرمانروائی ضحاک ، عرب ها که «حامی تبار» هستند ، در آنگاه هنوز تبار بسیار کوچک و بسیار کم توانی بوده اند که در بالای دریای سرخ زندگی می کرده اند . پس ضحاک از «سامی تبارها» بوده است و عرب نبوده است .

{5}
کاسی ها ، ایرانی نژادهائی بوده اند که گرچه خاستگاهشان {سرزمین ریشه ای آنها} میانهء رشته کوه زاگرس بوده است ، ولی توانسته بودند بخش بزرگی از بلنددشت (فلات) ایران و نیز کناره های دریای کاسپین را به قلمروی خود بیافزایند . به همین چرائی (دلیل) ؛ باید گفت که نامهای "کاشان" (کاسان)، "قزوین" (کازوین ، کاسوین ، کاسپین) ، "دریای کاسپین" (دریای قزوین) ، و "خز" (کاس) ، و "خزر" ، همه رهمندی (ارتباط) با "مردم کاسی" دارند . کاسی ها از آنجا که با سومریان کم و بیش (تقریبا) همتبار (هم قوم) بوده اند ، در سال 1530 پ.ز. به یاری سومریان شتافتند و آنها را از چنگ تازشگران سامی نژاد (عموری ها) رها ساختند . در سال 2128 پ.ز. نیز ، همین مردم که در آن هنگام "گوتی" نام داشتند