احتمالا شهرنشینی نیز در چین و هند عامل موثری بوده است ا

احتمالاً شهرنشینی نیز در چین و هند عامل موثری بوده است. این عامل عجیب به نظر می‌رسد چراکه تضعیف روابط اجتماعی را به همراه دارد. طبق نظر امیل دورکیم جامعه‌شناس و نظریه‌پرداز خودکشی در قرن ۱۹، روابط اجتماعی از بروز تمایل به خودکشی در افراد جلوگیری می‌کند. اما در سراسر جهان میزان خودکشی در مناطق روستایی از مناطق شهری بیشتر است. روابط اجتماعی گاهی اوقات افراد را محدود می‌سازند، به عنوان مثال رهایی از یک شوهر زورگو یا مادرشوهر ظالم در شهر آسان‌تر از روستاست. علاوه بر این، ابزار خودکشی در شهرها کمتر در دسترس هستند تا در روستا. همان‌گونه که بیان شد در چین و هند بیشترین میزان خودکشی در میان زنان جوان مشاهده می‌شد اما در روسیه مردان میانسال بالاترین نرخ را داشتند. به نظر می‌رسید آنها قربانیان جابه‌جایی‌های بزرگ اجتماعی بودند که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به وقوع پیوست. سوتلانا الکسیویچ نویسنده و برنده جایزه نوبل در تاریخ شفاهی «دوران دست دوم» آن زمان را توصیف می‌کند. وصف او الگویی تیره دارد: شخصیت‌ها مرتب خودکشی می‌کنند.

مردی که از فقر و گرسنگی به ستوه آمده بود خودش را در باغچه سبزیجاتش به آتش می‌کشد. یک کهنه‌سرباز کهنسال باقی‌مانده از جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۹۲ خودش را به زیر قطار می‌اندازد. افسر ارتش که در کودتای نافرجام سال ۱۹۹۱ علیه میخائیل گورباچف شرکت کرده بود خودش را در کرملین حلق‌آویز کرد. او در یادداشتی نوشت: هر چیزی که به زندگی من معنا می‌بخشید از بین رفت. ابرتورم، کاهش درآمد و بیکاری فراگیر در اولین سال‌های پس از فروپاشی شوروی بسیاری را به ورطه فقر و نیازمندی کشانید. بحران مالی ۱۹۹۸ که در آن دولت روسیه نتوانست بدهی‌هایش را بازپرداخت کند پس‌اندازهای اکثر خانواده‌ها را بلعید. با این حال از اوایل دهه ۲۰۰۰ روندها معکوس شدند. نرخ خودکشی در روسیه هم‌اکنون ۲۵ است که از معیارهای جهانی بسیار بالاتر می‌رود اما در مقایسه با دوران اوج خود به نصف رسیده است. این کاهش بیشتر در میان مردان میانسال دیده می‌شود؛ کسانی که در دهه ۱۹۹۰ بیشترین آسیب‌ها را متحمل شده بودند.

شاید یک دلیل اصلی آن باشد که جامعه پس از فراز و فرودهای دوران پس از شوروی در حال آرام گرفتن است. طبق گفته اولگا کلاشنیکوا روانشناس مرکز خودکشی و روان‌درمانی بحران در بیمارستان مسکو «اکنون مردم بلدند چگونه با مشکلات کنار بیایند و این کار را بدون اتکا به دولت انجام دهند». از سال ۲۰۰۰ تولید ناخالص داخلی سرانه تقریباً دو برابر شده است. دستمزدها ضررهای دهه ۱۹۹۰ را جبران کردند و نرخ بیکاری به زیر پنج درصد رسید. سطوح نسبتاً بالای خودکشی در میان مردان فقیر روستایی این فرضیه اجتماعی- اقتصادی را تقویت می‌کن سفیدپوست بالاست و از سال ۲۰۰۰ رشد شدیدی داشته است. همین روند را می‌توان در میان مردان میانسال مشاهده کرد. در آغاز قرن، احتمال خودکشی در میان کهنسالان از افرادی که در دهه ۵۰ زندگی قرار داشتند بیشتر بود اما این امر دیگر واقعیت ندارد. نرخ خودکشی در مناطق روستایی بالا و همچنان رو به افزایش است.