اقامه نماز بر آستان روزه ؛
اقامه نماز بر آستان روزه ؛
رمضان بر سر سفره امام سجاد (ع)؛
«...خدایا! بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را در این ماه بر اوقات نمازهای پنج‌گانه، آگاهی ده؛
با احکام و شرایط آن که مقرر فرموده‌ای و واجباتش که لازم گردانده‌ای و وظایفی که به آن‌ها موظف کرده‌ای و هنگامه‌هایی که برای آن‌ها قرار داده‌ای... .»
امام سجاد علیه‌السلام در دعای ۴۴ صحیفه شریفه سجادیه، از دل ماه روزه، شاهراهی به سوی نماز می‌زنند، همان نمازی که قبولی‌اش راز قبولی دیگر عبادت‌هاست و اگر خدا نکرده پذیرفته نشود، پای کارنامه آدمی، چنان صفر پررنگی می‌گذارند که دیگر عبادات هم نمی‌توانند به قبولی فرد کمک کنند. «ان قبلت، قبلت ماسواها و ان ردت، ردت ماسواها» را درباره نماز فرموده‌اند، پس در رمضان، با همین لب‌های خشکیده باید از دریای نماز هزار جام زد و نماز را چنان‌که شایسته آن است نه تنها خواند که «اقامه» باید کرد.
نماز که اقامه شود، جان و جامعه، از پلشتی‌ها و فسق و فحشا پاک می‌شود. این کلام نورانی و هدایت‌بخش حضرت خداوندگار است که «ان الصلاة تنهی عن الفحشاء و المنکر» پس به سوی اقامه نماز برویم، تا فحشا و منکرات، تا زشتی‌ها و شیطنت‌ها، تا پلشتی‌ها و بدخویی‌ها، تا بدبینی‌ها و بدگویی‌ها، از میان برخیزد و عشق و مهربانی، نیک‌گویی و نیک‌جویی و نیک‌خواهی جای آن بنشیند، تا دست‌ها پاک شود و برای پاکسازی جامعه، وضو تازه کند، تا... امام بر مراقبت از اوقات نماز و حرمت‌داری شرایط آن تأکید دارند تا ما را از افتادن به ورطه سبک شمردن نماز نجات دهند، همان ورطه‌ای که هرکس به آن افتاد، از وادی شفاعت نیز دورِ دور خواهد شد، چنان‌که امام صادق(ع) می‌فرمایند «لن تنالوا شفاعتنا من استخف بالصلاة.» شفاعت ما به کسی که نماز را سبک بشمارد، نمی‌رسد. پس از وادی روزه، به ساحت نماز برسیم و با اقامه نماز برای خدا قیام کنیم... .
رمضان بر سر سفره امام سجاد (ع)؛
«...خدایا! بر محمد و خاندانش درود فرست و ما را در این ماه بر اوقات نمازهای پنج‌گانه، آگاهی ده؛
با احکام و شرایط آن که مقرر فرموده‌ای و واجباتش که لازم گردانده‌ای و وظایفی که به آن‌ها موظف کرده‌ای و هنگامه‌هایی که برای آن‌ها قرار داده‌ای... .»
امام سجاد علیه‌السلام در دعای ۴۴ صحیفه شریفه سجادیه، از دل ماه روزه، شاهراهی به سوی نماز می‌زنند، همان نمازی که قبولی‌اش راز قبولی دیگر عبادت‌هاست و اگر خدا نکرده پذیرفته نشود، پای کارنامه آدمی، چنان صفر پررنگی می‌گذارند که دیگر عبادات هم نمی‌توانند به قبولی فرد کمک کنند. «ان قبلت، قبلت ماسواها و ان ردت، ردت ماسواها» را درباره نماز فرموده‌اند، پس در رمضان، با همین لب‌های خشکیده باید از دریای نماز هزار جام زد و نماز را چنان‌که شایسته آن است نه تنها خواند که «اقامه» باید کرد.
نماز که اقامه شود، جان و جامعه، از پلشتی‌ها و فسق و فحشا پاک می‌شود. این کلام نورانی و هدایت‌بخش حضرت خداوندگار است که «ان الصلاة تنهی عن الفحشاء و المنکر» پس به سوی اقامه نماز برویم، تا فحشا و منکرات، تا زشتی‌ها و شیطنت‌ها، تا پلشتی‌ها و بدخویی‌ها، تا بدبینی‌ها و بدگویی‌ها، از میان برخیزد و عشق و مهربانی، نیک‌گویی و نیک‌جویی و نیک‌خواهی جای آن بنشیند، تا دست‌ها پاک شود و برای پاکسازی جامعه، وضو تازه کند، تا... امام بر مراقبت از اوقات نماز و حرمت‌داری شرایط آن تأکید دارند تا ما را از افتادن به ورطه سبک شمردن نماز نجات دهند، همان ورطه‌ای که هرکس به آن افتاد، از وادی شفاعت نیز دورِ دور خواهد شد، چنان‌که امام صادق(ع) می‌فرمایند «لن تنالوا شفاعتنا من استخف بالصلاة.» شفاعت ما به کسی که نماز را سبک بشمارد، نمی‌رسد. پس از وادی روزه، به ساحت نماز برسیم و با اقامه نماز برای خدا قیام کنیم... .
- ۶۲۸
- ۱۱ تیر ۱۳۹۴
دیدگاه ها (۱)
در حال بارگزاری
خطا در دریافت مطلب های مرتبط