بسم الله الرحمن الرحیم

بسم الله الرحمن الرحیم
صحیفه سجادیه قسمت دوم :
و هرگونه نافرمانی در برابر اوامر او، گناه - معصیت می‌باشد که نتایج نامطلوب و مضرّش به انسان برمی گردد؛ اما اوامر او فقط به تلاوت قرآن مجید - اقامۀ نماز - پرداخت زکات - کسب حلال - رعایت قسط و عدل در هر امری - پرهیز از سخن باطل - حجاب و رعایت ضوابط تعامل با نامحرمان، و احکام رایجی که همگان می‌ دانیم، خلاصه نمی‌ شود؛ بلکه از جمله اوامری که در این دعا نیز به آن تصریح شده است و برای درخواست اجابت، از این راه وارد شده است، امر به دعا می‌ باشد؛ چرا که دعا، به معنای خواندن خداوند سبحان و درخواست از او، فقط یک توصیۀ حکیمانه و رحیمانه نیست، بلکه امر و فرمانی از اوامر و فرامین إلهی می‌باشد، که آن را از مصادیق بندگی عبادت بر شمرده است، و تکبر را سبب ترک و دوری از آن بیان نموده است!
وَقَالَ رَبُّكُمُ ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ دَاخِرِينَ - و پروردگارتان فرمود:مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم درحقيقت كسانى كه از پرستش - بندگی من كبر مى‌‏ ورزند، به زودى خوار در دوزخ درمى ‏آيند.(سوره غافر آیه 60)
حضرت امام سجاد علیه السلام، در این فراز عرض می‌نمایند: در برابر این فرمان تو،مطیع وسر به فرمان آمده‌ام وبه پیشگاهت دعا می‌نمایم؛ پس طبق وعده‌ات، به اجابت برسان.
تعامل با خداوند سبحان :
برخی از روی نادانی از یک سو و تکبر از سویی دیگر، هنگامی که فضل و نعمتی از جانب خداوند منّان به آنها می‌رسد، میگویند:لابد کار خوبی کرده بودم و حق تعالی به من پاداش داده است! بله، حق تعالی به کار خوبی که برای او به انجام رسیده باشد، در دنیا گشایش و در آخرت پاداش می‌دهد، اما اعطای هر فضیلت و نعمتی، به خاطر کار خوب بندگان نمی‌ باشد، بلکه بی‌مقدمه و از فضل، جود، کرم، لطف، مغفرت و رحمت خودش می‌باشد.
تعامل اهل عصمت علیهم السلام و اولیای خدا با او چنین نیست؛ چنان که امام سجاد علیه السلام در این دعا عرض می نماید: به من، با بخشش‌ات روی آور، چنان که من با اقرار به خطاها و گناهانم به تو روی آوردم و مرا از عواقب و آسیب گناهانم دور کن، چنان که من با افتادگی نزد تو آمدم!(ادامه دارد...)