نیایش صبحگاهی

نیایش صبحگاهی

پـــروردگـارا
مرا وسیله صلح خود بر روی زمین قرار ده . . .
بگذار هر آنجا که نفرت است ،
بذر عشق بکارم .‌ . .
هر جا که ظلم است ، بخشش
هر جا که ناامیدی است ، امید
و هر جا که شک و تردید است ، ایمان
هر جا که تاریکی است ، نور
و هر جا که غم است ، شادی
خــــداونـدا . . .
بگذار که بیش از آنچه در پی دلداری گرفتن باشم ، دیگران را تسلی دهم.
بیش از آنچه در پی درک شدن باشم ،
دیگران را درک کنم.
بیش از آنچه در پی آن باشم
که مرا دوست بدارند ،
به دیگران عشق بورزم.
زیرا با بخشایش و سخاوت است ،
که دریافت میکنیم . . .
با عفو کردن است ،
که مورد بخشش قرار میگیریم.
و با مردن است که
در زندگی ابدی متولد میشویم . . .

آمین