چه روزگار غریبی‌ست، بعد رفتن تو

چه روزگار غریبی‌ست، بعد رفتن تو
بغل گرفته غمی کهنه آسمان مرا

تو را به حرمت عشقت قسم! بیا برگرد
بیا و تلخ‌تر از این نکن دهان مرا ...