جنگ سینمایی یا سینمای جنگی، مسئله این است

بارها این سؤال از من شده که سینمای ایران کجای تاریخِ جنگیِ کشور ایستاده است؟ فکر می‌کنم این پاسخ درست‌ترین جوابِ ممکن باشد که: جنگ از آنچه سینما به شما نشان می‌دهد به مراتب کُشنده‌تر است. سینمای ایران نیز به باورِ من، جدای از آثار حاتمی‌کیا، تاریخی از جنگ را نشان داده که بویی از نبرد در آن به مشامِ بیننده نمی‌رسد. این تاریخ در مسئله‌ی امروزِ سینمای ایران دیده می‌شود. سینمایی که پُر از پَسماندهای جنگی در حافظه‌ی مؤلف‌های جنگ ندیده شده که با پُزِ منورالفکری و فمینیسم بازی در حال بازی با آبروی جامعه‌ی خود است. من سینمای سعید روستایی در فُرمِ آکادمیک‌اش را می‌پسندم چرا که درام را می‌شناسد و با دوربین برای بیننده، بلد است قصّه تعریف کند. مسئله‌ی من با تفکراتی است که در ادامه روستایی و روستایی‌ها به آن می‌بالند و برای دیده شدن شلوغ‌بازی راه می‌اندازند؛ این است که: وطن، کجای این سینما قرار دارد؟. وطن را در آثارِ حاتمی‌کیا از «دیده بان» تا «بادیگارد» می‌توان لمس کرد. فیلم‌سازی که به باور و سلیقه‌ی من «بوی پیراهن یوسف»اش بهترین فیلمِ جنگیِ تاریخ سینمای ایران است و...
متن کامل را در مجله سینمایی برداشت بلند بخوانید.
https://longtake.ir/mag/?p=25777
ویدئوی مرتبط را در کانال آپارات من ببینید.
https://aparat.com/v/tubueen