به نســـــلِ ما که رسیـد ...

به نســـــلِ ما که رسیـد ...
تمامی احساس ها و عاشقی کردن ها
زودگذر شد و بی معنــا!
به نسل ما که رسید ادم هایش از کمبود عشق
دائما می نالند...
نسلی هستیم که گویا حرمت عاشقی کردن را یادمان ندادند یا شایدم ما این حرمت ها را یاد نگرفتیم این طور نصف نیمه عاشقی میکنیم؛
که این نصف نیمه عاشقی کردن ها
آوار می شوند بر روی احساسمان...
نسلی شده ایم که انقدر رهایمان کردند
و تنها شدن را تجربه کردیم که
خدا حافظی ها را در رابطه هایمان با چشم دل دیدیم...
نسلی شده ایم این عطش عشق زود فعالمان ممکن است سردی سرنوشتمان را به دنبال داشته باشد...
نسلی شده ایم که کلان عاشقی کردن را که فراموش کردیم ، هیچ
دنبال مقایسه کردن درجه عشق هایمان هستیم
نسلی شده ایم که دیگر اغوش هایمان بوی عشق نمی دهد و عشق های ماندگار رو به انقراض است...

به راسـتی چه شــــد؟
چه کردیم
که اینگونه نسلمان را پرورش می دهیم؟
نسلی با سقـــــوطِ عشـــــق...