لابه لای برگه های شعر من ، یه گل خشک شده از تو یادگار

لابه لای برگه های شعر من ، یه گل خشک شده از تو یادگار

این نشونه ی دل شکستمه ، که نشسته پای تو به انتظار

 

نمی خوام دوباره از رفتن تو ، یه ترانه ی جدید بگم برات

یا که مثل نامه های آخرم ، بنویسم که می خوام بشم فدات

 

آخه این حرفا دیگه کهنه شده ، توو بساط شعر من جا نداره

دل من میسوزه توی شعر من ، تو و من داره ولی ما نداره

 

دیگه رفتنت بهونم نمیشه ، تا که حس شاعریم جون بگیره

نمیگم یه عاشقم که عاقبت ، توی غربت ِ یه زندون می میره

 

دیگه جوهرو حروم نمی کنم ، دلنوشته هام پر از تازگیه

دیگه از شب نمی گم تب ندارم ، چون هنوزم قصد من زندگیه

 

پرده های رو به نورو میکـَنم ، گرچه انتظار هنوزم با منه

دلمو میدم به دست خالقی ، که دلیل دوری تو تا منه

 

شاید این عشق مجازی بوده نه؟ ، بعد چند سال به خدا فکر می کنم

باورت نمیشه اما چند شبه ، پای سجاده دارم ذکر می کنم

 

شاخه ی گلت هنوزم پیشمه ، اونو تقدیم خدامون میکنم

با یه عشق واقعی عزیز من ، پای سجاده دعامون میکنم

 

انتظاره تلخمو دور میریزم ، انتظار واقعی به جای این

تو رو دوست دارم با عشق واقعیم ، عاشقی رنگ خدا نه این زمین