به دو دلیل حضرت عباس (ع) را باب الحوایج می خوانند که یکی

به دو دلیل حضرت عباس (ع) را باب الحوایج می خوانند که یکی از دلایل به دوران حیات آن بزرگوار و دیگری به دوران بعد از شهادتشان باز میگردد.
اول：ایشان سپهسالار قافله امام حسین (ع) بودند و تمام خواسته ها و حوایج قافله به دلیل موقعیتشان به ایشان ارجاع میشده و چون راه را بر امام و همراهانش بستند, تنها کسی که با رشادت خود را تا فرات و علقمه میرساند حضرت عباس بودند و به واسطه سقا گری حاجت طفلان عطشان را برآورده میکرد.
دوم： به دلیل رشادت بسیار بالا و ادب و احترامی که حضرت عباس (ع) در لحظه رسیدن به آب به امام زمان خویش ادا نمود و قبل از امام خود اب نخورد, و چون شمر ملعون.که به واسطه ای از طرف مادر نسبتی با حضرتش داشت امان نامه برای ایشان آورد دوباره آن حضرت وفادار به امام زمان خویش ماند. و میدانیم حسین (ع) سفینه نجات است که سرعت شفاعت و دستگیریش از سایر امامان بیشتر است. به دو دلیل ذکر شده مقام حضرت عباس در نزد امام حسین (ع) بسیار رفیع است و هرکس حاجتی داشته باشد و به درگاه حضرت سقا برود در واقعه به درگاخ امام حسین از سریع ترین و صحیح ترین راه رفته است و هرکس ملتزم به عباس ابن علی شود به نزدیک ترین ریسمان حصول نتیجه چنگ زده است. چون هم امام حسین شفیع میشود و هم بواسطه آن دو عمل شاخص حضرتوعباس آبرویی غیر قابل وصف در نزد خدا بدست آورده و شفاعت او جلب نظر خدا را فراهم میکند.
بنا برتوضیحات فوق
حضرت عباس ع
را باب الحوایج نامیده اند